MUHARREM ORUCUNUN BAŞLAMASI

14 EKİM 2015                                
MUHARREM ORUCUNUN BAŞLAMASI
23 EKİM 2015                                
İMAM HÜSEYİNİN ŞAHADETİ
(10 Muharrem 61 Hicri)
26 EKİM 2015                                 
AŞURE GÜNÜ

Seyyid Dervis Beyaz asıl adı seyyid şeyh mahmud’ül kebir olup, soyu 17. kuşaktan imam musa-i kazım’ın oğlu ibrahim’e dayanmaktadır. derviş gewr ismi ile de bilinir.

Asıl adı seyyid şeyh mahmud’ül kebir olup, soyu 17. kuşaktan imam musa-i kazım’ın oğlu ibrahim’e dayanmaktadır. derviş gewr ismi ile de bilinir.

8.imam ali er-rıza, abbasi halifesi harun reşit’ten gördüğü yoğun baskı nedeniyle, horasan bölgesine gelerek buraya yerleşir ve türkler ile akrabalık ilişkileri kurar. anadolu’ya gelerek bölgenin müslüman ve türkleşmesini sağlayan da bu akrabalık ilişkisinden ortaya çıkan ve “baba erenler” olarak adlandırılan peygamber soyundan gelen ocaklardır. anadolu’ya gelen bu seyyidlerden biri de derviş beyaz’dır.

derviş beyaz, sultan murat hüdavendigar zamanında yaşamış ve keramet göstermiştir. günümüze kadar ulaşan şeceresinde osmanlı sultanları iii.ahmet ve i.mahmud’un mührünün yanı sıra farklı zamanlarda çok sayıda kadı ve naip’in onayı bulunmaktadır. şecerede, derviş beyaz‘ın 12 aşireti ile birlikte horasan’dan önce hıns-ı mansura (adıyaman), ardından da dersim ve çapakçur (bingöl) yöresine geldikleri belirtilir.

sultan murat hüdavendigar’ın, seyyid şeyh mahmud’ül kebir’in derviş beyaz ismini vermesi şecere şu şekilde anlatılır:
derviş beyaz, sultan murat’ın huzuruna çıkar, sultan kendisinden bir keramet göstermesini ister, bunun üzerine büyük bir ateş yakılır ve derviş beyaz, padişahın çuhadarı olan mehmed ağa’yı da yanına alarak ateşe girer ve orada yedi gün kalır. ateşten çıktıktan sonra sultan murat çuhadarına sorar:
“ – ey çuhadar sen ne gördün?
çuhadar: benim sultanım, benim gördüğüm sen dahi göreydin vücudun eriyip mahu olurdu. emma derviş gewr himmetiyle bana bir şey olmadı. ben dahi ol kadar bir od içinde bir yeşil çimenli yerdir. göl sosun, reyhan ve akarsular ve bir yanda kar ile buz çoktu. ve kendisi bir a’la beyaz köşkün üstünde bir kuş gibi otururidi. asla ateş namında bir şeyler görmedim deyu sultandan rica edüb, derviş’ten ayrılmadı vesselam, ismi mehmed ağa idi.”
“sultan murat bazen bizzat bazen başkasının vasıtasıyla o’nun kerametlerini görmüştür. künyesi derviş beyaz’dır. lakabı kerametttir.”

gewr farsça bir kelime olup beyaz anlamına gelmektedir. bundan ötürü bazı kaynaklarda derviş beyaz’dan derviş gewr olarak bahsedilir. bununla birlikte şecereden de anlaşıldığı üzere bahsedilen tek bir kişidir.

şecerede imam ali’den başlayarak, seyyid şeyh mahmud’ül kebir’e gelinceye kadar olan tüm soy silsilesi sayılır. şecere şu ifade yer almaktadır:
“hazret-i ali’den gelen bu şecere-i mübareke ilk defa imamü’l-hümam şehidler sultanı hz. hüseyin‘nin neslinden başlayarak nesilden nesile, göbekten göbeğe ve asırdan asıra on iki imam bitinceye kadar kaydedilmiştir. sonra yine nesilden nesile, göbekten göbeğe hıns-ı mansur’da ikamet eden, tekke sahibi, dünya ve ahrette bilinen meşhur seyyid şeyh mahmud’a kadar ehl-i din ve yakin alimleri huzurunda sahih eserlere dayanarak kaydedilmiştir.”

bu ocağa bağlı seyyidlerin günümüzde yaşadığı başlıca yöreler; muş-varto, tunceli-mazgirt, bingöl-kiği, kars-göle başta olmak üzere yoğun göç etkisi nedeni ile ülke ve yurtdışına kadar birçok farklı yerdir.

kaynak: ali yaman, kızılbaş alevi ocakları – metin küçük, seyyid derviş beyaz ocağı ve şeceresi.

10 EKİM 2013
Hz. Hüseyin'in Şehadeti (miladi)

15 EKİM 2013
Kurban Bayramı

4 KASIM 2013
Muharrem Orucunun Başlaması

16 KASIM 2013
Aşure Günü

MUHARREM AYI ORUCU

Kurban Bayramı Hicri Takvim e göre Zilhicce ayının 10. günü başlar.Kurban Bayramının 1. gününden başlayarak 20 gün sayılır.20. günün akşamı Muharrem Orucu için niyet edilir ve oruç başlar. Muharrem Orucundan önce 3 günlük MASUM-U PAK ORUCU tutulur. Bu oruç Küfe den şehit düşen Müslüm Bin Akıyl ile çoçukları İbrahim ve Muhammet için tutulur. Müslüm , İmam Hüseyin in amcasının oğlu ; İbrahim ile Muhammet ise amcasının torunlarıdır. 3 günlük Masum-u Pak ve 12 günlük Muharrem Orucu olmak üzere toplam 15 gün oruç tutulduktan sonra Muharrem Ayının 13. günü kurbanları tığlanır ve AŞURE dağıtılır.Kurban İmam Ali Zeynel Abidinin Kerbela Katliamın dan kurtuluşundan duyulan sevinci belirtir. Muharrem Ayında eğlence yapılmaz; bıçağa ve kesici aletlere el sürülmez; düğün-nişan-sünnet törenleri yapılmaz; karı koca ilişkileri kesilir; kurban kesilmez;et yenilmez; Kerbela Şehitleri'nin çektikleri susuzluğu hissetmek için su içilmez; eğlence yerlerine gidilmez; saç ve sakal traşı olunmaz.
Sakiz ciginenmez ve Top Oyunlar oynanmaz.

Kisaca:
Muharrem Orucda Yasaklar

Eglence yapilmaz,
Bicak ve kesici madelerile kesilmez,
Et Yenilmez,
Su Icilmez ,
Eglence yerlere gidilmez,
Sac ve sakal trasi olunmaz,
Sakiz cignenmez,
Top Oynanmaz,

Aynaya bakmak ve bakim genel anlaminda yapilmaz.

Günümüzde bunların bir bölümü uygulanamamaktadır. Örneğin, sakal traşı olmamak gibi...

Su saf olarak içilmemektedir. Vücudun su ihtiyacı yenilen yemeklerden , çay-kahve-meşrubat-meyve suyu-ayran gibi sıvı içeceklerden karşılanır.

Alevi inancı şekilciliğe takılıp kalmayı değil, özü benimser. Aklın ve ilmin yolundan ayrılmaz. Önemli olan İmam Hüseyin'in ve diğer Kerbela Şehitleri'nin çektikleri acıyı ve zorlukları beyninde, kalbinde ve gönlünde duymaktır. Onlar gibi düşünüp, onlar gibi yaşayıp,onlar gibi inanmaktır. Zalime karşı çıkıp, mazlumdan yana olmaktır. Eline-diline-beline sadık olup insanca ve onurluca yaşamaktır. Onlar'a layık olmaktır. Ölmeden önce ölmek, öldükten sonra yaşamaktır. Yaşayan ölü olmamaktır. Yarın onlar'ın huzuruna alnı açık yüzü pak çıkmaktır. Onlar'ın bıraktığı onurlu mirasa sahip çıkmaktır.

Muharrem Orucu'nun sahuru yoktur. Belirlenmiş bir iftar vakti de yoktur. Oruç tutulmadan önce şöyle niyet edilir.

"BİSMİ ŞAH. ALLAH ALLAH. ERENLERİN HİKMETİNE. ER HAKK MUHAMMET-ALİ AŞKINA. İMAM HÜSEYİN EFENDİMİZİN SUSUZLUK ORUCU NİYETİNE. KERBELA ŞEHİTLERİ'NİN TEMİZ RUHLARINA MATEM ORUCU NİYETİ İLE HZ. FATMA ANAMIZIN ŞEFAATİNE. 12 İMAM, 14 MASUM-U PAK EFENDİLERİMİZİN ŞEVKİNE, 17 KEMERBESLER HÜRMETİNE HAZIR-GAYİP GEÇEK ERENLERİN YÜCE HÜMMETLERİ ÜZERİMİZDE HAZIR VE NAZIR OLA. YUH MÜNKİRE. LANET YEZİD'E. RAHMET MÜMİN'E ALLAH EYVALLAH. HÜ"

Akşam olup güneş batınca,karanlık gözle görünce oruç açılır.Yatmadan önce niyet edilir.Niyetten sonra Muharrem Orucu başlar.Gece sahura kalkma uygulaması Muharrem Orucu'nda yoktur.

Çeşitli kaynaklara göre Muharrem Ayı' nın 10. günü birçok olay gerçekleşmiştir. Bunlardan bazıları şunlardır : " İmam Hüseyin' in şehadeti, Adem Peygamber' in bağışlanması ,Nuh Tufanı' nın başlanması, Yunus Peygamber' in balığın karnından çıkması İbrahim Peygamber' in Nemrut' un ateşi yanmaması, İdris Peygamber'in göğe çıkarılışı, Yakup Peygamber' in oğlu Yusuf Peygamber' e kavuşması Yakup Peygamber' in gözlerinin tekrar görmeye başlaması Yusuf Peygamber' in atıldığı kuyudan kurtulması , Eyüp Peygamber' in sağlığına kavuşması Musa Peygamber' in Kızıldeniz' i asası ile delip geçmesi , Firavun' un Kızıldeniz' de boğulması , İsa Peygamber' in doğumu, İsa Peygamber' in göğe alınışı"

Muharrem Ayı kutsal ayıdır.Muharrem Ayı haram aylardandır.Bu ayda savaşmanın yasak olduğu Kur' an-ı Kerim' de açıkça belirtilmiştir.Muharrem Ayı Hicri ( Kameri ) ayının ilk ayıdır.1 Muharrem Hicri yılbaşıdır.Allah emirleri kesindir.O' nun yasalarında herhangi bir değişiklik bulunmaz.Son Peygamber olan Hz.Muhammet' e ne gönderdi ise önceki peygamberlerin hepsine de aynısını göndermiştir.Bu durum Kur'an-ı Kerim' de defalarca belirtilmiştir.

AHZAP SURESİ 62. AYET' te " Allah' ın bundan önce gelip geçenler hakkında uyguladığı yasa budur.Allah' ın kanununda/tavrında/davranışında bir değişiklik bulamazsınız." Denilmektedir.FETİH SÜRESİ23. AYET' te " Bu Allah'ın öteden beri işleyip duran yolu /yasasıdır.Allah' ın yolunda ve yasasında hiçbir değişme bulamazsınız" denilmektedir.

BAKARA SÜRESİ 183. AYET' TE " Ey iman sahipleri! Oruç sizden öncekiler üzerine yazıldığı gibi sizin üzerinize de yazılmıştır. Bu sayede korumanız umulmaktadır" denilmektedir.Bu ayetlerin hükmünden de anlaşılır ki diğer peygamberlere de İslam Dini' nin kuralları tebliğ edilmiştir.Aynı kurallar Hz. Muhammet tarafından da uygulanmıştır.Adem Peygamber' den itibaren tüm Peygamberler ibadetlerini GECE yapar.ve yaptırırdı.TÜM PEYGAMBERLER ZAMANINDA ÜÇ GÜNLÜK HIZIR ORUCU VE MUHARREM ORUCU TUTULURDU. İslam Dini' nin oruçla ilgili kuralları bunlardan ibarettir.Bu kurallar İNCİL-TEVRAT ve ZEBUR' da da vardır. Hz. Muhammet' ten sonra iktidarı ele geçiren Emevi ve Abbasi çeteleri bu kurallara uymamışlar; bir sürü yalan - dolanı dinin içine sokarak yeni kurallar oluşturmuşlardır. NİSA SÜRESİ 92. AYET' te " Herhalde bir Müslüman' a layık değil ki haksız olarak bir Müslüman ' ı bile bile öldüre . Meğer ki hataen bir ok veya silah gazası ola . Her kim bir Mümin' in bilmeden ölümüne sebep olsa bile esir düşmüş bir Müslüman kulu veya cariyeyi azad etmek üzerine farz olur.Ayrıca ölenin ailesine diyet vermelidir.Meğer ki ölünün ailesi diyet almayalar ya da bağışlayalar.Eğer ölü sizin düşmanınız olan bir topluluktan olsa bile Mümin 'dir.

Katilin üzerine kadın ya da erkek bir esiri azad etmek borçtur.O da idama mahkum oluş boynunu zincirden kurtarıp serbest bıraktıra.Aranızda anlaşma olan bir topluluktan olsa bile mirasçılara diyet verilmesi gerekir.Ancak Asker ya da yoksul olup esir,cariye veya idam mahkumu azad etme gücü ve parası olmayan KATİLLERİN HEPSİNİN İKİŞER AY VEYA BİR AY ORUÇ TUTMALARI ÜZERİNE FARZ VE BORÇTUR.BU ORUÇ BORCU VE FARZ EMRİ İNSAN ÖLDÜRMEMELERİ İÇİN MÜSLÜMANLARIN ÜZERİNE ALLAH' IN FARZ KILDIĞI BİR KATİLLİK NİŞANIDIR Kİ TÖVBE EDİP KİMSEYİ ÖLDÜRMEYELER. ALLAH HERŞEYİ BİLİR." Denilmektedir.

BAKARA SÜRESİ 185. AYET' te

 " Ramazan Ay' ında eğriyi doğrudan ayırıp doğru yolu gösterici Kur'an-ı bazı ayetleri indi.SİZLERDEN HER KİME Kİ FARZ OLDU BU AYLARDA ORUÇ TUTSUN." denilmektedir.

İmam Hüseyin' in Kerbela' da şehit edilmesinden sonra 4 kitapta farz ve hak olan Muharrem Orucu YEZİT tarafından yasaklanmış otuz günlük KATİLLİK ORUCU tutturulmuştur.Abbasi' lerde otuz günlük KATİLLİK ORUCU' NU MİZRAKİ İLMİHAL kararı ile ve kılıç zoruyla Türkler' e ve Acem' lerde tutturmuşlardır.

Yezit, kerbela katliamından kurtulan İmam Ali Zeynel Abidin' i halkın isyan etmesinden korkarak Medine' ye göndermiş İmam Zeynel Abidin' in serbest bırakılması Yezit' e isyanı durdurmuş ancak halkın kerbela katliamını yapan katillere duyduğu kin ve nefret duygularını bastıramamış.Bunun üzerine Yezit askerlerine ve kendisine bağlı bulunanlara NİSA SÜRESİ' nin 92. Ayet' inde emredilen KATİL ORUCU' nu tutmalarını emreden bir ferman dağıtmış ve bu Oruc' u tutmayanları öldürtmüştür.Böylece hem yer yer ayaklanan halkın isyanını önlemiş hem de iktidarını sağlamlaştırmıştır.Yezit' le başlayan bu gelenek günümüzde de devam etmektedir.

FECR SÜRESİ 1. AYET' te " Ya Muhammet o Muharrem' in on sabahı ve akşamı hakkı için ve çift olup duranlara ve dahi on gecelere and olsun ki akıl sahipleri olanlara itibar edip son amaçlarını onunla inceleme ve araştırma yaparlar" denilmektedir.

ARAF SÜRESİ 142. AYET' te "Musa' ya kırk gece ve otuz gece ikrarlanma verdik.O otuz on gece ile tamamladık.Musa kardeşi Harun' a sen benim vekilimsin.toplumu yönet , barışçı ol ve emrimi tutmayan fesatçılara uyma." denilmektedir.

Bu emirlerden ongün ve geceye and içen Allah' ın bugün ve gecelerine oruçla geçirenlerin Allah' a itaat edenler olacağını açıklamasıda MUHARREM ORUCU' NUN ALLAH'IN EMRETTİĞİ VE MÜMİNLERCE TUTULMASI GEREKEN ORUÇ OLDUĞUNUN EN AÇIK KANITIDIR.

ŞEHİHALMÜŞLEM isimli kitapta Hz.Muhammet' in ongün Muharrem Orucu tuttuğunu ve Hüseyin' e matem diye Oruç tutturduğunu yazmaktadır.Gene aynı kitapta MUHARREM ORUCU' NUN HZ MUHAMMET DÖNEMİNDE FARZ OLDUĞU , PEYGAMBER' İN HAK' KA YÜRÜMESİNDEN SONRA MÜMİNLERİN ORUCU OLAN MUHARREM' İN TUTULMADIĞINI, MÜSLÜMALARİN RAMAZAN ORUCUNU FARZ YAPTIKLARINI YAZMAKTADIR.

 Ehli sünnet kaynaklarında Ramazan Orucu' nun Hicret' in 2. yılında farz olduğu yazılmaktadır.Bu iddia sadece Kur'an' a değil dört kitaba da aykırıdır. 

Adem Peygamber' den başlayarak Hicret' in 2. yılına kadar Muharrem Orucu' nun tutulmasına emreden Allah aniden fikir değiştirip niçin Ramazan Orucu' nu farz kılmıştır? Yada Muharrem Orucu' nu farz olmaktan çıkarmıştır.? Dört hak kitaba da aykırı olan bu iddia halka karşı söylenmiş bir yalan , İslam Dini alet edilerek yapılmış bir iftiradan başka bir şey değildir.

Gönülleri İslam' a ısınmamış öldürülme ve esir edilme korkusuyla Müslüman oldum diyen münafıkların vazgeçemedikleri cahiliye inançlarını devam ettirebilmek için çeşitli bidatlar ( uydurmalar ) icat ederek çarpıtmaya çalışmalarıdır.Bu Oruç bu çarpıtmayı yapan münafıklar ile katillere farzdır.Müminlere farz değildir. Müminler' in orucu muharrem orucudur.

Muharrem ayı, Zilkade, Zilhicce ve Receb’le beraber Kur’an-ı kerimde kıymet verilen 4 aydan biridir. (Tevbe 36)

Hadis-i şerif de buyrulur ki;
(Ayların efendisi Muharrem, günlerin efendisi Cumadır.) [Deylemi]

(Nafile oruç tutacaksan, Muharrem ayında tut! Çünkü o, Allahü teâlânın ayıdır. O ayda bir gün vardır ki, O günde Allahü teâlâ geçmiş kavimlerden birinin tevbesini kabul etti. Yine o gün, tevbe edenlerin günahlarını da affeder.) [Tirmizi]

Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v), miladi 571’de 20 Nisana rastlayan, Rebiulevvel ayının on ikinci Pazartesi sabahı, Mekke’de doğdu. 622’de Mekke’den Medine’ye hicret etti. 20 Eylül Pazartesi günü, Medine’nin Kuba köyüne geldi. Bu tarih Müslümanların Şemsi yılbaşı oldu. O yılın Muharrem ayının birinci günü de, hicri yılbaşı oldu. Muharrem ayının birinci gecesi Müslümanların kameri yılbaşı gecesidir. Bu geceyi ihya etmeli ve saygı göstermeli,günah işlenmemeli.

Hak nasip eylese dergaha varsam,

Bir dem divanına dursam Ya Ali.
Eğilsem eşiğine niyaz eylese,
Yüzüm tabanına sürsem Ya Ali

Yüzüm tabanına sürdüğüm zaman,
Zerrece gelmezdi gönlüme güman.
Ali’m Düldül’e bindiği zaman
Önünde Kanber’in olsam Ya Ali.

Kanber gibi hizmetine yeldirsen,
Bir dem ağlatırsan bir dem güldürsen,
Çekip Zülfikar’ın beni öldürsen,
Elim eteğinden çekmem Ya Ali.

Çekermiyim eteğinden elimi,
Hak katında kabul ettiğim ölümü.
Doğru sürsek erenlerin yolunu
Mümince kullarım sevsem Ya ali.

Mümin olan neresinden bellidir?
Hakkı söyler nefesinden bellidir.
Erenlerin demi gonca gülüdür.
Tomurcuk güllerin dersem Ya Ali.

Mümin olan müslimi yetirse,
Yetirse de ayin-i ceme getirse
Dizini dizime verip otursa,
Doyunca yüzüne baksam Ya Ali.

PİR SULTAN’ım niyaz eyle pirine
Umarım ki dergah gire kalbine,
İnandın mı Hak Muhammed Ali’ye,
Bir gün fırsat elden gider Ya Ali.


Nevruz bayramınız kutlu olsun.
Nevruz Farsça bir kelime olup, yeni gün anlamındadır.
Nevruz, Ehl-i Beyt’i sevenlerin bayramıdır.
Nevruz, Hz. İmam Ali’nin doğum günüdür.Velayet nurunun dünyaya teşrif ettiği gündür. Konumuzda budur.

İnsanlar vardır; doğarlar, yaşarlar, ölürler. Yaşayış sayfasında bir izleri bile kalmaz, zaman alanında bir sözleri bile söylenmez, sanki doğmamışlardır, sanki yaşamamışlardır. Bir yıldız aksa göz alır, bir kuş uçsa kanadının sesi duyulur, halbuki bunlardan ne ses kalır, ne de bir nefes. Dünyaya gelmeselerdi hiçbir şey eksilmezdi, gelmişlerdir, yeryüzünde hiçbir fazlalık olmamıştır.
Halbuki insanlar vardır, ömürlerini sürüp giderler; fakat zaman onlar için akar, düşünce onların hayatını örer, inanç onlara bağlanır, düşmanlık onlara saldırır. Bunların adları toplumu sürükler, hatıraları devletler kurar. Bunlar için zulme göğüs gerilir. Bunlar için birlik- dirlik olunur.
İşte bu insanlar okyanus misali gibidirler. Okunup-okunup her defasında apayrı güzellikler keşfedilir. Düne - bugüne ve yarınlarımıza ışık tutarlar. İşte, ilmin şehri velayet ve imametin başı keremler sahibi fütüvvet (sır saklayan) ehli Hz. İmam Ali böyle bir değer, böyle bir anlamdır. Onun adı toplumu sürüklemiş ve onun adına barışlar ve savaşlar olmuştur. Aradan yüzyıllar geçmesine rağmen halen gönlümüzdedir ve halen onun manevi şemsiyesi altında milyonlarca insan birbirleriyle dosttur, kardeştir.
Hz. İmam Ali, Haşimi soyundan, babası Ebu Talip, annesi Esed Kızı Fatıma'dır. Hz. Muhammed'in amcasının oğludur. Hz. Ali'nin annesi Hz. Fatıma, Beytullah'ı (Kabe) tavaf ederken, doğum sancıları başlamıştır. Bundan sonra Kabe'nin içine girer, 21 Mart 598'de yani fil yılının Recep ayında, dışarıda tavaf devam ederken, içerde Şahı Velayet doğar.
Kabe'de dünyaya gelen tek insan Hz. Ali'dir. Hz.Muhammed, doğan çocuğa “Ali” adını vermiştir. (Ali: yüceliğin kaynağı, sahibi. Ulu.)
Hazreti Ali, Alevi yolunun kurucusu ve baş önderidir. Aleviler ona tarifsiz bir sevgiyle bağlıdırlar. Öyle ki, onu sevmek, dindir, imandır. Nitekim Hazreti Muhammed, "Ali'yi seven beni sever, beni seven Allah'ı sever." demek suretiyle Hazreti Ali sevgisinin İslam'daki yerini ve önemini çok açık bir biçimde dile getirmiştir.
Sevmek! Her şeyin başı…Sevmek demek, sevdiğine benzemek, sevdiğini takip etmek demektir. Onun yaptıklarını kabullenmek demektir. Kişi sevdiğine benzerse ne mi olur? İmam Ali’yi sevip ona benzemek demek; İslam’ı saf, arı, duru, göze gibi berrak, yani suyun kaynağında ki gibi tertemiz olmak demektir. İmam Ali ve Ehl-i Beyt’i severseniz, onun karşıtların da sevmezsiniz. Ve onlara benzemezsiniz.
Benzerseniz ne mi olur? Yezit gibi olursunuz. Haksızlığı, onursuzluğu, zulmü, riyayı, ahlaksızlığı da yadırgamaz, fiillerinize, yaşamınıza yansıtırsınız.
İmam Ali’yi sevmek demek, Allah’ın Resulünü de sevmek demektir. Allah’ın elçisini seven de; Allah’ı da sevmiş olur.
Onun için aleviler İmam Ali’nin yolunun takipçisi olmuşlar, yolunu sürmüşlerdir.

Konuşan dilim lal oldu
Çileler hep beni buldu
Gönül bahçem gülle doldu
Ali'yi sevdim seveli.

Ağlamak ağlamak değil
Gülerim hiç belli değil
Her derdime oldum gayil
Ali'yi sevdim seveli.

Elim ayağım tutmasa
Kimseler bana bakmasa
Ne gam bilirim ne tasa
Ali'yi sevdim seveli.

Garip Mikail'im ne ki
Bir şey mi oldum ben sanki
Bir insan olurum belki
Ali'yi sevdim seveli.
(Mikail)



Aleviler ona duydukları tarifsiz sevgi ve bağlılığın bir yansıması olarak onu çeşitli adlarla anmaktadırlar.
O, Şah-ı Merdan'dır. Yani yiğitlerin şahıdır.
O, Şah-ı Evliya'dır. Yani evliyaların şahıdır.
O, Şir-i Yezdan'dır. Yani Tanrı'nın aslanıdır.
O, Nihan'dır. Yani sırdır.
O, Şah-ı Velayet'tir. Yani veliliğin şahıdır.
O, Ebu Turab'tır. Yani toprağın babasıdır.
O, Bab'ül – İlim’dir. Yani bilimin kapısıdır.
O, Emir'ül - Mü'minin' dir. Yani İnananların önderidir.
O, Haydar'dır. Yani aslandır.
O, Vechullah'tır. Yani Tanrı'nın yüzüdür, tecellisidir.
O, Kur'an - Natık'tır. Yani Konuşan Kur'an'dır.
gibi daha pek çok lakapları vardır.

Kendisinin ilahi güçle donatıldığını ifade eden belirtiler daha doğum gününde görülmüştür. Hz. Ali'nin adeta kendi marifeti ile insanlara tebliğ edilecek olan yeni dinin yayılmasında Hz. Muhammed'in koruyucusu olarak yollandığı görülüyor. Hz. Ali'nin, Hz. Muhammed'in hayatının tehlikede olduğu her anda "Yetiş Ya Alî" dendiği an imdadına yetişmiştir. Bundan şunu çıkartmak lazım; eğer Hz. Ali olmasaydı bugün 1 milyarı aşkın İnsanın olmaktan mutluluk duyduğu İslâm Dini de belki de olmayacaktı.

Gözleye gözleye gözüm dört oldu
Ali'm ne yatarsın günlerin geldi
Korular kalmadı kara yurt oldu
Ali'm ne yatarsın günlerin geldi.
(Pir Sultan)

hz. İmam Ali; "Dondan dona" bürünendir.
Kâh Ali, Kâh Veli, Kâh Hacı Bektaş Veli, Kâh Pir Sultan, Kâh Mustafa Kemal'dir O...
Alevilik yedinci aşıra takılıp kalmaz. Yaşam devingendir, her an bir oluştadır.
O, "La Fetâ İllâ Ali"dir.
O, "fetâ" ehlidir.
O, gönülleri fethedendir. O fethini, Zülfikarıyla yapmıştır. Onun Zülfikarı iki çatallıdır, dilde iki çataldır. Diliyle irşat edip insanlığa ışık olmuştur... O, İslam aleminin irşat edicisidir. O, Velidir, Allah dostudur, imam’dır. (İmam; saf, günah işlememiş, masum anlamındadır. Onun için 12 ile sonlanmıştır.)

Noktadır O

"Biliniz ki bütün semavi kitapların sırları Kur'an'dadır ve Kur'an da olan bütün sırlar ise besmelededir. Besmelede olan bütün sırlar ise besmelede ki "B" dedir. B de olan bütün sırlar ise B'nin altında ki noktadadır. (İbrahim Kundizi, Yenebı-ul Mevedde)
Hz. İmam Ali de, "Ben B'nin altında ki noktayım" diye buyurmuştur.
B, Muhammed'dir, nokta, Ali'dir. "İlim noktadır, cahiller onu çoğaltmıştır," der. Kalemin ilk ve son yazdığı noktadır, noktaların birleşmesinden çizgiler oluşmuştur. "Evvel odur, ahir odur, zahir odur, batın odur." (Hadid, 3) O, "Kur'an-ı Natık tır. Yani, konuşan Kur'an'dır.

Gel ey vaiz Ali'nin Fazlın evveli Hûda'dan sor
Ali ta ibnî Adem olmazdan anı ta ibtidadan sor
Ali kimdir, veli kimdir, bilem desem bu esrarı
Anı hiç kimseden sorma, Muhammed Mustafa'dan sor

Ali'dir damadı Ahmet Ali'dir Mustafa'ya yar
Odur evladını Hakk yoluna kurban eyleyen Haydar
Ali'nin ettiğini etmemiştir hiçbir peygamber
Dile gel evliyadan sor dilersen enbiyadan sor.
(Agâhi)

Yüreği Rahmanla dolu gül yüzlü Sultan! Sonsuzluğun noktası İmam Ali! Haykırır insan olmasını beceremeyenlere: “Ey gaflete düşenler! Ey kendini tanımazlar! İçinizde ki Hakkın sesini duysanıza... Sanki hayvanlarsınız, çoban sizi hastalıklarla dolu bir otlağa sürüyor; Dertlerle dolu bir sulağa baydırıyor. Hayvanlar da otlatılıp semirtildikçe, başlarına neler geleceğini bilmezler de kendilerine lütfediyorlar, ihsanda bulunuyorlar sanırlar. Günlerini, yalnız o gün bilirler; işlerini, yalnız otlayıp sulanmak zannediyorlar.” (Hz. Ali, Nehc’ül - Belaga, Çev. Abdulbaki Gölpınarlı, Der yay. s.69)

Derdimin dermanı sensin
La Feta İlla Ali
Ömrümün mimarı sensin
La Feta İlla Ali

Çün beşerden geldi doğdu
Bu Virani anadan
Döndüren devranı sensin
La Feta İlla Ali.

Yüzyıllar öncesinden geleceğin cahillerine cevap verir: “Gücü, kuvveti, kerameti vardı da kendini niye koruyamadı?” “-Dileseydim, bağlar, bahçeler alır, gökte uçan kuşlara hükmeder, yeryüzünün bütün vahşi hayvanlarını derler, toplardım; buna da gücüm, kuvvetim yeterdi. Fakat böyle yapsaydım bela ortadan kalkar, yapılan işlere verilecek karşılıklar hiçe gider, haberler yok olur, yiterdi; o zaman, zahmete düşenlere ecirler (mükafatlar) verilmez, inananlar, ihsanda bulunanların sevabını elde etmezler, adlar da anlamlarına uygun düşmezdi.” (a.g.e.127)

Oğlu İmam Hasan'a seslenir:

"Oğulcuğum , benden dört şey belle, işlediğin zaman sana zarar vermeyecek dört şeyi de aklında tut. Zenginliğin en üstünü akıldır; yoksullun en büyüğü ahmaklıktır. Korkulacak şeylerin en korkuncu kendini beğenmektir, soyun sopun en yücesi güzel huy'dur.
Oğulcuğum, ahmakla eş dost olmaktan sakın, sana fayda vermek isterken zararı dokunur. Cimri ile eş dost olmaktan sakın, ona en fazla muhtaç olduğun zaman yardımına koşmaz, oturur. Kötülük edenden eş dost olmaktan sakın, o pek az bir şeye seni satar gider. Yalancıyla eş dost olmaktan sakın, çünkü o, seraba benzer; uzağı yakın gösterir sana, yakını uzaklaştırır senden." (a.g.e. s.412)



Mısır valisi Malik Bin Ejder'e seslenir:

"Halka merhametle muameleyi kendine adet et onları sevmeyi, onlara karşı, yiyeceklerini, içeceklerini, ganimet bilen yırtıcı bir canavar kesilme, çünkü halk iki sınıftır. Bir kısmı dinde kardeştir sana, öbür kısmı yaratılışta eştir sana, yaptığını çok görmekten de çekin. Vaadince de vaadinden dönme, başa kakmak, ihsanı yok eder. Yapılan iyiliği çok görmek, büyük saymak gerçeğin ışığını söndürür. Vaatten dönüş, Allah'ın gazabını, halkın nefretini mucip olur. (Mısır valisine mektuptan)
Yüce Allah, "Allah katında en beğenilmeyen şey yapamayacağınız şeyi söylemenizdir"

Başka bir ilin valisine seslenir:

"Ey İbrahim! Duydum ki bir zenginin sofrasından diğer zenginin sofrasına koşuyormuşsun, Hiç düşündün mü o sofradaki yemeklerin helal mı haram mı olduğunu. Hiç düşündün mü o sofranın atıklarını dahi bulamayan insanların varlığını, hiç düşündün mü kenar mahallelerde açlıktan insanların öldüğünü. Düşün ve yine düşün, düşündükten sonra yiyebilirsen ye. (a.g.e.s.299)

Her şeyi Allah'ın kaza ve kaderine bağlayanlara seslenir:

"Yazık sana, sen kazayı yerine gelmesi, kaderin mutlaka olması gerekli sanmadasın. İş böyle olsaydı sevap ve ikap (eziyet) batıl olur, vaat ve vaadin ortadan kalkması icap ederdi. Oysa ki noksan sıfatlarda münezzeh olan Allah, kullarını yapacakları işlerde muhayyer bırakarak emretmiş, kötülüklerden çekinmelerini bildirerek nehyetmiştir. Emir de, nehiy de, kullun ihtiyarını ortadan kaldırmamış, kudretini yok etmemiştir. Onlara kolay olanı teklif etmiş, zor olanı buyurmamıştır. Az iyiliğe çok sevap vermiştir. Kul mağlup olarak isyan etmez, mecbur olarak itaatte bulunmaz. O peygamberleri bir oyun için göndermemiş, kitabı abes olarak indirmemiş, gökleri ve yeryüzünü, ikisi arasında yaratılanları boş yere yaratmamıştır. Bu kafir olanların zannı. Artık vay haline kafirlerin" demiştir. (a.g.e.392)


"Hakimiyet Allah'ındır" diyenlere seslenir:

"Evet hakimiyet Allah'ındır ama, devletleri insanlar yönetir."

Mal varlığı:

Bir ev, bir sedir, bir hurma lifi minderi, bir kilim, birkaç yatak ve örtüsü, bir su kabı, bir takım elbise.
“Andolsun Allah’a ki şu yünden dokunmuş abamı kendim yamadım; yamattığım kişiden utandım artık; çünkü bana bu kadar yamadan sonra hala mı giyeceksin , atmayacak mısın bunu? dedi. Ben de, uzaklaş benden dedim.’’ (a.g.e. s.51)

Geleceği görür:

"İnsanlara bir zaman gelip çatar ki o zamanda Kuran'dan ancak eser ve yazı, İslam'dan da isim kalır, o gün insanların mescitleri mamurdur yapı bakımından; haraptır hidayete mahal olmak bakımından. O gün mescitlerde oturanlar, onları yapanlar, yeryüzünün en kötü kişileridir; fitne onlardan çıkar, suç ve hata onlara sığınır. Kim o fitneye girmemek isterse sürüp götürürler, kim geri kalırsa yürütüp alırlar. Noksan sıfatlardan münezzeh olan Allah buyurur ki: Zatıma and olsun ki ben, o kavme öylesine bir fitne gönderirim ki bilim sahibi bile şaşırır kalır ve o fitneye dalar. Biz Allah'ın bağışlamasını, gafletle ayağımızı kaydırmamasını dilemekteyiz." (a.g.e. s.410)

İmam Ali'yi tanıyalım:
Peygambere sorarlar; -Ey Resulullah! Neden herkesten çok Ali'yi seversin? Peygamber: -Neden çok sevdiğimi anlatayım mı? der. -Anlat, derler. Peygamber sorar: -Size sormak isterim; birisi size kötülük yaparsa siz ne yaparsınız?
- İyilik yaparız efendim, derler. Peygamber:
-Yine kötülük yaparsa?
-Yine iyilik yaparız..” Soruyu tekrar eder;
-Yine kötülüğüne devam ederse? Cevap verirler:
-Düşünürüz efendim, derler. Peygamber:
-Çağırın Ali'yi” diye buyurur. İmam Ali gelir, peygamber İmam Ali'ye sorar;
-Yâ Ali! Sana birisi kötülük yaparsa sen ne yaparsın?
Düşünmeden cevap verir:
-İyilik yaparım, der. Peygamber yedi kez tekrar eder. İmam Ali yedi kez "iyilik yapacağını" beyan eder. Son defa sorunca da o iyiliklerin şahı şu mükemmel cevabı verir:
-Yâ Resulullah! Kötülük yapan kötülüğünden usanmıyorsa, ben iyilik yapmaktan niye usanayım ki!
Peygamberimiz soru soranlara döner; Neden çok sevdiğimi şimdi anladınız mı? der.

Ey benim Şahım, sığınağım,
Fazlı Rahmanım Ali !
Selam ey Şah-ı Merdan Ali!
Selam ey Fazl-ı Yezdan Ali!
(Seyyid Nesimi)

Adaleti:

Hz. Ali'nin huzuruna hırsızlık yapmış birini getirirler. Sorar: -Neden hırsızlık yaptın?
-Çoluk, çocuğum açtı, işimde yok, mecburdum.
-Götürün bunun ellerini ve ayaklarını hırsızlıktan kesin" der. Götürürlerken hırsız;
-Ya Ali! Sen adaletliydin, yoksulun babasıydın, bu mu adaletin? Deyince, Hz. Ali:
-Geri getirin onu, ne yapıyorsunuz?
-Efendim, ellerini ve ayaklarını kesin diye buyurdunuz biz de kesmeye götürüyoruz."
Hırsızlık yapanı yanına alır;
-Çalmaman için ne gerekliydi? Hırsız:
-Üç akçem olsaydı, çalmazdım, der,
Hz. Ali, çıkarır üç akçe verir ve git işini kur, bir daha hırsızlık yapma, der.Hırsız huzurundan ayrılırken.
-Yapar mıyım ya Ali! der.
Hz. Ali, hırsızın peşinden şöyle seslenir;
"Ben bunun, ellerini ve ayaklarını hırsızlıktan kestim."
Sıffiyn Savaşında yüzüne tüküreni öldürmez bağışlar.
-Niye öldürmüyorsun, diyenlere; "Ben nefsim için adam öldürmem ki," der.
-Ya Ali, seni çok seviyorum, diyene; “O zaman belalara hazır ol” der.

Dedim ki; Güzel yüzün niçin benden gizlidir?
Dedi ki; Hicap sendedir yoksa yüzüm açıktır

Dedim ki; Senin izin nerededir kimden sorayım?
Dedi ki; Kimden soracaksın benim izim belirsizdir

Dedim ki; Senin hüznünü anmak sevinçten iyidir
Dedi ki; Bizim yolumuzda hüzünlenmekte sevinçtir

Dedim ki; Senin sevginin gizli ateşi yaktı beni
Dedim ki; Ayrılık ne zamana dek? Dedi ki; Sen oldukça

Dedim ki; Nefes bu mudur? Dedi ki:Tek sözüm budur
Dedim ki; Hüznümü artır. Dedi ki; Hüzün parasızdır
Dedim ki; Hacetim var. Dedi ki; İste bizden

Dedim ki; Bu yarım canımı benden kabul et
Dedi ki; Sakla canını, can senin hüzünlendiğin yerdir

Dedim ki ressama; hayatın bir resmini çizsene
Ressam kalemiyle derya sahilinde bir köpük çizdi

Dedim ki; Allah adamlarının resmini çizsene
Çölün ortasında tek ve yalnız bir ağaç çizdi

Dedim ki; bu zamanın namertlerinin resmini çizsene
Mevla’nın peşinden koşan bir hançer çizdi

Dedim ki; beni maksada kavuşturacak bir yol çiz
Sevgi, aşk, mestlik ve sessiz münacatı çizdi

Dedim ki; Leyla ile Mecnun’un bir resmini çiz
Ali'nin resmini Zehra'nın yanına çizdi

Dedim ki; kağıdın üstüne aşkı çizsene
Bela çölünde susuz bir Alemdar çizdi

Dedim ki; gurbeti, mazlumluğu ve cefayı çizsene
Düşündü, Taha'nın dört köşe toprak kabrini çizdi

Dedim ki; hayatım hep sıkıntı ve zorlukla geçti
Ah çekip ağladı, Zeyneb-i Kübra'yı çizdi

Dedim ki; dertlerimi kime anlatayım ey refik?
Mehdi'nin resmini çizdi hem de ne güzel çizdi

Dedim ki; Hüseyin'in de yüzünü çizer misin?
Dedi ki; işte bu bir taneyi tek olan Allah çizdi.
(Caferi Yol Dergisi, Sayı 7)

Der ki:
“Zaman iki türlüdür; Yâ sana yar olur, ya da aleyhine döner. Yar oldu mu, aldanıp gaflete düşme; aleyhine döndü mü de dayan.” (a.g.e.s.407)

Hz. İmam Ali ölümsüzdür:
“Bilin ki bizden olup da ölen, ölü değildir, diridir; ölmez. Bizden olup da çürüyüp giden çürümez. Bilmediğiniz sözü söylemeyin; çünkü gerçeğin çoğu, inkar ettiğiniz şeylerdedir. Aleyhine kesin bir deliliniz olmayan kişiyi mazur tutun; o kişide benim. Sizin içinizde, sizin aranızda iki değer biçilmez şeyin büyüğüyle amel etmedim mi ben; iki değer biçilmez şeyin küçüğünü aranızda bırakmadım mı ben? İçinizde iman bayrağı diktim; helal ve haram sınırlarını size öğrettim; adaletimle kötülüklerden kurtuluş elbisesini size giydirdim; sözlerimle, hareketlerimle hayrı, gerçeği buyuruş yaygısını size yaydım; en güzel huyları bizzat size gösterdim. Gözün, gözünü sezemediği, düşüncenin, künhüne eremediği reylere uymayın onlarla amel etmeyin.” (a.g.e. s.66).
Hicretin 40. yılında Ramazan ayının 16'sında sabah fecir de kapısının önünde İbni Mülcem mel'unu tarafından zehirli hançerle yaralanır. Zehrin vücuda yayılması üzerine üç gün sonra 19 Ramazan 40 Hicri tarihinde şehit olur. (Miladi 24 Ocak 661. Ömrü: 61 yıl, 10 ay, 3 gündür.)
Kendisini öldüren katili için: "Korkmuştur, ona süt içirin.” Çocuklarına da vasiyet eder; "O'na zulüm etmeyin, bana ne yedirirseniz ona da yedirin, ölürsem kısasa kısas yapın," der. Türbesi, Irak'ın Necef şehrindedir.
Hz. İmam Ali’nin yakarışıyla yazımıza son verelim.
“Ey yüceltilecek şeyleri yücelten, yayılacak şeyleri yayan, bizleri var eden! Ruh veren Rahman ve Rahim olan Allah! En yüce rahmetinle bizlere rahmet et; bereketlerinden bereket ver…
Ey hakkı hak edip yayan, ortaya koyan Allah’ım! Yüce Peygamberinin ışığıyla gönlümüzü aydınlat. O’nun gönlünde gizlediğin, sakladığın bilgilerden bilgilenmemizi sağla. Karanlık günlerimiz de tanığın olacak Resulu’nun Ehl-i Beyt’i aşkına manevi gölgende yer ver bizlere. Eksikliklerimizin sorulacağı günde sevdiklerinin hakkı hürmetine yüce sevgini esirgeme. Onu elçi olarak gönderdiğine karşılık tanıklığını kabul et ve o tanıklığın hürmetine bizlere şefaat kıl..
Allah’ım! Resul-u Ekrem’in manevi gölgesinde sevdiklerimizle birlikte sığınıp, kurtuluşa erenlerden eyle. İhsanından olasıya hayırlar üstüne hayırlar ihsan et. Ehl-i Beyt’i Ali Aba’ya kurdurduğun yapıya bizleri de dahil eyle. Katında amel derecemizi yücelt. İkrarımız adaletine uygun olsun. Gerçeğimiz batıldan ayrı olsun.
Allah’ım, güzel yaşayış, nimetler elde ediş yurdunda, dilenen zevklere, istenen lezzetlere nail olarak, tam ve gerçek olan ikrarına nail ve bizleri Ehl-i Beyt’inin katarına dahil olmamızı nasip eyle...
Allah’ım imam olarak gönderdiğin şahımız imam Ali’nin dualarında ki sırra nail eyle.
Kahrının ve azabının karşısında bizleri de dostlarına ve sevdiklerine dahil eyle. Yaratılış sırrına ererek yüce katına gelmemizi ve sevdiklerine nail olmamızı yüce kereminle lütfeyle. Yakarışlarımız sanadır, kabul eyle. Gerçeğe Hû ”(a.g.e.den derleme)

Musa'sız Musevilik, İsa'sız Hıristiyanlık, Muhammed'siz İslam nasıl olmazsa, Ali'siz Alevilikte olmaz. Alevilik, Ali'den yana olup, "Hakk - Muhammed - Ali" yolunu sürmektir.
Sürenlere bin selam olsun....
Sultan Nevruz Bayramınız kutlu olsun.

Ali Rıza UĞURLU

Sözlerimizin asil muhatapları Alevilik Bilincine sahip veya bu bilince ulaşmak isteyenlerdir. Yaşamı anlamından uzak bir şekilde yaşayan (aslında buna yaşamamak da diyebiliriz, çünkü bunlar ne için yaşadıklarını bile bilmeyen kimselerdir) insanlara söyleyecek sözümüz yok. Sözümüz; hayatı anlamına uygun bir şekilde yaşayan, yaşadığı her saniyeyi verimli kılmanın uğraşında olan, her türlü yozluk ve yobazlıktan uzak duran, her nefes alış verişi anlamlandıran kimseleredir.

Her tür yozluğun, yobazlığın girdabında olanlara, her türlü çirkeflere bulaşmayı yetenek sanan, yaptığı ahlaksızlıkları marifet olarak anlayan, insani değerlerden  sırt çeviren kimselere söyleyecek sözümüz yok. Sözlerimizin muhatapları, insan onurunu temsil edenleredir.  Bin bir  tür hileli çıkar ilişkilerine direnen, ısrarla kötülüğün karşısında olan, zalimlere imam Hüseyin ve Pir Sultan gibi direnenleredir.  Muaviyeleşen, Hınzır Paşalaşan, Yezidleşen; kısacası kötülükte şeytanı bile yarı yolda bırakanlara söyleyecek sözümüz yoktur.

İnsanlığın asil ve yüce temsilcilerine söyleyeceklerimiz çoktur.

İnsana yücelik yakışır. İnsan fıtratı itibarıyla zaten yücedir. Bunu bilince çıkaran insan için ötelerin ötesine ulaşmak için hic bir neden yoktur. Bunca Evliya, Eren, Enbiya, Veli ve Kamil İnsanlar buna örnektir. Bu insanlar layıkıyla insanı temsil etmişlerdir. Ötelerin ötesine varmışlar, insanlığa ışık olmuşlar ve sadece yaşadıkları dönemlerde değil, her daim ışık olmayı sürdürüyorlar.

Bir tarafta insanlığın asil temsilcisi olmak varken, ötelerin ötesine, mertebelerin en yücesine erişmek varken neden bir takım kimseler kendilerini bazı maddi ilişkiler ve güçle sınırlı tutarlar? Sonuçta maddi güce de ulaşamazlar ve yaşamları nafile çabalarla son bulur. Çok yazıktır böylelerine. Oysaki insanın yapısında yücelik var. İnsanda Tanrısal nefs/ruh var. Hal böyleyken insan bunun farkında değil ve kendisini üç-beş parça maddi eşyayla sınırlı tutuyor.

İnsan kendisini maddiyatla sınırlı tutmamalı. Elbette maddiyat gerekiyor. Ancak maddiyat araçtır. Maddiyatı araç yerine amaçlaştıranlar yaşamı anlamsızlaştıranlardır.

Tekrar tekrar ısrarla vurgulamak gerekiyor ki para her şey değildir. Belki çok şeydir ama asla her şey değildir.

Bazıları sanıyor ki paraları oldu mu her şeyleri olur. yanılıyorlar. Olmaz. Mümkünde değil.  Sevgi para ile satın alınamaz. Sevinç, sevme, sevilme, saygı para ile satın alınamaz.

Değerli olan sevgi ve saygının hakim olduğu ilişkilerdir. Eş-aile ilişkisinden tutalım, dost-arkadaş ilişkilerine kadar. Bütün ilişki biçimlerinde olması gereken sevgi, saygı, bağlılık, sadakat, güven... dir. Bunları para ile satın alamazsınız. Paranın gücü ile sizden korkulunmasını belki sağlarsınız, ya da yüzünüze gülünmesini. Oysa bunlar sahtedir.

Bizlerin hedeflediği ve yaşamımızda hakim kılmak istediği samimiyet, ölümüne bağlılık, çıkara dayanmayan arkadaşlık, sevgi, düzey, ciddiye alınma ve ciddiye alma, yüceltilme, geliştirilme.... dir. Bu tür ilişkilerin mümkün olduğunu kanıtlamak için önderlik gücü gerekiyor. Önder olmak birazda bunları yapmaktır. Etrafımızdaki insanların güvenini kazanmak; dostluğumuzla, samimiyetimizle, dürüstlüğümüzle... hedeflediğimiz yaşamın kişiliğimizde somutlaşması, elle tutulur hale gelmesi gerekiyor.

karşımızdakini ciddiye alacağız. Eger ciddiye alınmak istiyorsak ciddiyetle yaklaşacağız. Düzeyimizi düşürmeden, sürekli geliştirmeyi ve gelişmeyi esas alarak dostluğumuzu sunacağız.

Sıradan ilişkileri aşıp en optimal ilişki seviyesine ulaşmak istiyorsak çabamızda süreklilik olmalı. Doğrularımız neyse, onlara inanıyorsak bu inanmanın gereklerini yerine getirmeliyiz. kararlılığımız keskin olmalıdır. Eger düşünce bulanıklığı veya gelgitler yaşıyorsak bu şüphesiz davranışlarımıza ve dolayısıyla da ilişkilerimize yansır.

Kimseden zorla bir şey talep ettiğimiz yok. Birilerini yaşam tarzımıza zorladığımız yok. Bizlerde esas olan bilinçli bir tercihtir. Zorlamalarla yapılan şeylerin sonuçsuz kaldığını defalarca gördük.

Bizler zorlamalarla değil, gönülülük temelinde bir araya gelinmesinden yanayız. Bir arada olmanında ilkelerini ortaya koyuyoruz. Ortak paylaşımlarımız için, özlemini duyduğumuz ilişkilerin yeşermesi içinde ilkelere uymak gerekiyor. Birileri iyi niyetimizi enayilik, samimiyetimizi saflık, dostça paylaşımlarımızı kerizlik olarak algılarsa aramızda yeri yoktur. Kültürel değerlerimizi küçümseyen, toplumsal değerlerimizi aşağılayan, en basitinden türkülerimizle alay edenlerin aramızda yerleri yoktur. Bunları ve kendimizi yormadan bazı şeyleri önceden hesaplamamız gerekiyor.

Önderlik olunmak isteniyorsa, neden olunmak istendiği ve bunun için hangi kriterlere uyulması gerektiği konusunda belirtilenler önemlidir.

En genel tanımı ile örgütlenme “ortak bir amacı ya da eylemi gerçekleştirmek maksadıyla bir araya gelmiş kurumların ya da kişilerin oluşturduğu birlik” anlamına geliyor. Bunu biraz daha detaylandırdığımızda  “belirli bir amaca yönelik, birbiriyle bağlantılı çalışmaların gerçekleştirilmesi için kişilerin önceden belirlenmiş  görevler ve sorumluluklar çerçevesinde bir araya gelmesiyle oluşan, tamamlayıcı ve süreklilik gösteren toplumsal yapılanmadır”.

Örgütlenmek, kurumsallaşmak, bir araya gelip ortak bir irade oluşturup kendi geleceğine yön vermek her toplum için zorunluluktur. Bir topluma yapılabilinecek en büyük kötülük, o toplumun örgütlülüğünü parçalayarak, önderlerini yok ederek o toplumu örgütsüz, öndersiz bırakmaktır. Örgütsüz, öndersiz bir toplum tarih sahnesinden çekilmeye, dolayısıyla imha olmaya mahkumdur. Böylesi trajik bir sona karşı toplumlar daima tetikte olmuşlardır. Örgütlülüğe sıkı sıkıya sarılmışlardır. Zira bir toplumun düşmanı o toplumu yok etmenin, zayıflatmanın, güçsüz bırakmanın, kendi egemenliği altına almanın en kolay yolunun o toplumun örgütlülüğünü dağıtmaktan, kurumlarını yıkmaktan/işlevsiz bırakmaktan geçtiğini bilir. Bu sebepten onlarca entrika, hile geliştirerek ve acımasız bir şiddet kullanarak o toplumun öncü gücü tasfiye edilir. Geride kalanlar ise tehlike olmaktan çıkarılmış, kendilerine hizmet edecek hale getirilir.

Bütün bu tespitlerden de anlaşılacağı üzere örgütlenmek her toplum için yaşamsaldır. Bu yaşamsallık Aleviler için daha da yakıcı bir hal almıştır. Çünkü Aleviler asırlardır yok sayılıyor, inkar ediliyor, dışlanıyor, horlanıyor, katlediliyor . Bu böyle devam edip gidiyor. Alevi toplumumuzun hiç bir hakkı verilmediği gibi, çoğunluk olan yobazların baskısı hayatın her alanında yoğunlaşarak sürüyor. Kendimizi yani Aleviliğimizi inkar ediyoruz. Çoğu kez çok bilmiş yobazlar güruhu bizlerin temel anlayışlarıyla alay ediyor. Sesimizi çıkaramıyoruz. Bu yobazlar karşısında ezik bir şekilde duruyoruz. Yobazlar inancımıza zerre kadar saygı duymadıkları gibi iktidar olmalarına güvenerek bizleri yaşamın her noktasında hiçleştirmeye çalışıyorlar. Alevi toplumuna dayatılan bütün olumsuzluklara karşı ne yazık ki güçlü bir karşı duruş sergileyemiyoruz. Toplumumuzun örgütsüz olması neticesinde karşı duruşu ortaya koyamıyoruz. Gereken güç ve birlikte olmadığımız yani örgütsüz olduğumuz için günden güne asimle ediliyoruz, dışlanıyoruz, hayatın bütün alanlarında yok sayılıyoruz ve en önemlisi de kimliğimiz hala sakıncalı, kuşkulu ve yasak! Ne yazık ki günümüzde dahi Alevilik inancı hala yasaklı bir inançtır. Alevi inancına inanan Aleviler üzerindeki baskılar dolaylı ve direkt olarak tarihte olduğu gibi günümüzde de devam ediyor. dolayısıyla örgütlenmek, Hacı Bektaş Velinin deyimiyle “Bir olmak, diri olmak, iri olmak“ yani örgütlü olmak Aleviler için hayatiyet arz ediyor. Eger Aleviler doğru bir şekilde, özüne uygun bir şekilde örgütlenmezse daha çok baskı görür, yasaklı olur, dışlanır, asimle edilir. Tekrar ısrarla vurgulayalım ki Aleviler ivedi bir şekilde bir araya gelip kurumlarını yaratmalı ve hayatın her alanında varlıklarını dosta düşmana his ettirmelidirler. Bilindiği gibi hayat boşluk af etmiyor. En küçük bir boşlukta bile birileri tetikte sızmayı bekliyorlar.

Bir şeyler yapmalıyız. Toplumumuza, değerlerimize, inancımıza sahip çıkmalıyız.

Bir futbol takımını savunduğumuz kadar inancımızı, toplumumuzu sahipleniyor muyuz?

Bir araba almak için verdiğimiz paranın binde birini bu yola hizmet için veriyor muyuz? Giyeceklerimize, içeceklerimize harcadıklarımızın çok azını da hizmete veriyor muyuz?

Neden  Alevi toplumuna, Alevi toplumunun şahsında insanlığa hizmet etmeyelim? Alevi toplumunun şahsında insanlığa hizmet etmek şereflice bir davranıştır. Neden her türlü boş ve anlamsız şeylere hizmet ediyoruz da toplumumuza hizmet etmeyelim?

Tarihin de kanıtladığı gibi Alevilik bir bütün olarak bütün insanlık için kazanımdır. Alevi inancı insanidir. İnsanın mutlu ve huzurlu yaşaması için davettir. Bu gerçeklik eninde sonunda kabul görecektir. Şimdiden bir çok aydın Alevi inancını araştırmaya başlamıştır. Neden Alevilerin Brezilyada  cemeveleri olmasın? Neden Afrikada cemevleri olmasın? Önümüzdeki yıllarda her renkten, ırktan, coğrafyadan insanlar kendilerini Alevi olarak görürlerse buna şaşılmamalıdır. Bunun için geç bile kalınmıştır. İşte şimdi bu geç kalınmayı hızlandırmak önümüzde görev olarak durmaktadır. Ya bu görevi yerine getireceğiz yada köşemize çekileceğiz. Milyonlarca insanın kanı ve emeğiyle ortaya çıkmış olan bir inanca neden hizmet etmeyelim?. Bir Budist Budizme, Sünni Sünniliğe, Katolik Katolikliği hizmet ediyor da neden bir Alevi Aleviliğe hizmet etmesin? Alevi olmak, Alevi inancına hizmet etmek suç değildir. Nasıl ki herhangi başka bir inançtan insan inancına hizmet ediyorsa, Alevilerin de Aleviliğe hizmet etmesi hakkıdır. Aleviler bu doğal haklarını kullanmak zorundalar. Ayrıca Alevi inancına hizmet etmek başka bir inanca düşmanlık etmek değildir. Birileri bilinçli olarak Alevi inancını basitleştirmeye çalışıyor. Sanki Alevi inancının gelişmeye, yaşamaya hakkı yok. Oysaki diğer inançlardan inananlar inançlarını geliştirmek için, dünyanın her yerindeki insanlara ulaştırmak için akla gelecek ve gelmeyecek metotlar geliştiriyorlar. Neden Alevilerde Alevilik inancını insanlıkla buluşturmasınlar? Nasıl ki diğer inanç mensupları inançlarını dünyanın her yerinde tanıtıyorlarsa Alevilerin de en az onlar kadar inançlarını insanlıkla buluşturmaya hakları vardır. Bu noktada Aleviler geç bile kalmışlardır. İşte bu geç kalınmışlığı durdurmak, Aleviliği yasaklı durumdan kurtarmak, insanlıkla buluşturmak için örgütlenmeliyiz. Halihazırda “Alevi” adı ile mevcut örgütlenmeler var. Ancak bizce bu örgütlenmeler ihtiyaca cevap vermek şurada dursun, daha güçlü bir örgütlenmenin önünde engel durumdalar.

Günümüzdeki çeşitli Alevi örgütlenmelerinin –Alevi adı altında örgütlenme dersek daha doğru yapmış oluruz-  yönetici kadroları çeşitli partilerin, örgütlerin, ideolojilerin, kurumların güdümündeler. Veya direkt onların üyeleridirler. (istisnalar hariç) İste bu Aleviler dışı güçler mevcut Alevi adlı kurumların yöneticileridirler. Dolayısıyla bu tür kurumlardan doğru bir şekilde Alevi toplumuna hizmet etmelerini beklemek saflık olur. Bu kurumlarda elbette bütün samimiyeti, inanmışlığı ile hizmet eden canlar var. Ancak bu canların olması bile gerçeği değiştirmiyor. Mevcut Alevi adı ile oluşmuş kurumların temelinde çeşitli güçlerin çıkar hesapları, dengeleri var. Çünkü gelinen aşamada artık Aleviliğin tamamen yok edilemeyeceği anlaşılmıştır. Bu anlaşılmadan hareketle, yok edilemeyecek Aleviliğin mümkün mertebe farklı algılamalara ve yorumlamalara sebebiyet verilecek şekilde bir sunum ortaya çıkmıştır. Aleviliği, Alevi olup da inancını asgari düzeyde bile bilmeyen ve Alevi olmayan kesimlere “tanıtmak” için bir kampanyalar dizisi yıllardır sürüyor. Bununla amaçlanan Alevi olanların kafalarını bulandırmak, muğlak ve birbirinden farklı Alevilik tanımlamaları yaparak asırların imbiğinden geçmiş olan değerlerin içini boşaltmak ve böylece kendi çıkarlarına uyan bir toplumsal kesim oluşturmaktır.

Bütün kuşatmalara, asimilasyona, baskılara, yok saymalara rağmen Alevilik var olmaya devam ediyor. Her ne kadar Alevilik inancına inanan Alevilerin sayısı eskiye oranla  azalmışta olsa, Alevilik varlığını sürdürüyor. Bütün olumsuzluklara rağmen, kendini inkâra zorlamalara rağmen Alevilik inancının varlığını sürdürmesi beraberinde bazı güçlerin hesaplarını yeniden yapmalarını getiriyor. Çeşitli güç odakları yok edilemeyen Alevi inanç gerçekliğini ve beraberinde toplumsal konumu kendi siyasi, ideolojik, ekonomik, çıkarlarına uygun hâle getirme çalışmaları yürütüyorlar.  Bu odaklar tek bir güç olmayıp çeşitli güçler olduğundan ve bu güçler arasında yerel ve global düzeyde  bir çok anlamda çatışmalar olduğundan, bu çatışma Aleviler ve Alevilik boyutuyla da sürmektedir. Her güç kendisine uygun bir Alevilik modeli sunuyor. İnancın esas boyutu kimsenin umurunda  değil. Dikkate alınan yegane unsur, kendilerine hizmet edecek şekilde dizayn edilmiş olan unsurdur. Aleviler arasındaki bazı söz sahibi kişiler bilerek, bazıları da bilmeyerek bu oyunun oyuncuları arasındadırlar. Bazıları çıkarları gereği -ideolojik, ekonomik, siyasi vb. - bu oyunun gönüllü sürdürücüleri olurken, bazıları da farkında olmayarak kafa bulanıklığının neticesinden dolayı oyunu sürdürüyor.

Ama ne olursa olsun, hangi güç en mükemmel donanıma sahip olursa olsun, kazanacak olan asırların süzgecinden süzülerek, sayısız erenlerin hizmet ettiği ve kendi şahsında temsil ettiği anlayış olacaktır. Gerçek manada Hz. Ali sevdasını katıksız yüreklerinde taşıyanların olacaktır. Her ne kadar bu anlayışa sahip olan ve inancını hiçbir biçime, gösteriye koymadan bütün sadelikleriyle yaşayanlar azınlıkta da olsa, sesleri cılız hatta hiç çıkmasa da kazanacak olan ve insanlık var oldukça yaşayacak olan, yaşaması gereken bu inanç anlayışı olacaktır. Farklı güç odakları istedikleri kadar Aleviliği basite indirgemeye çalışsınlar. Şiiliğe yamamaya, Sünniliğe eklemlemeye çalışsınlar. İstedikleri kadar kendi dar ideolojilerinin arka bahçesi olarak görsünler, istedikleri kadar ırkçı fikirlerine alet etmeye çalışsınlar. İstedikleri kadar Hz. Ali’den, Oniki İmam’lardan koparmaya çalışsınlar. Başaramayacaklardır. Aleviliği öz mecrasından çıkaramayacaklardır.

Bu belirlemelerden yola çıkarak neden mevcut örgütlenmelerin Alevi toplumunun yüzde birine bile ulaşmadıklarının sebebini daha rahat kavramış oluruz. Her ne kadar bunların sesleri çok gür çıksa da özünde çeşitli hesaplara dayanan yüreği ve beyni bu dava için atmayan insanların oluşturdukları örgütlenmeler başarısız olmaya mahkumdurlar. İşte bu tespitler sonucu yüreğinde ve beyninde Aleviliği yaşayanlar olarak kurumlaşmaya davet ediyoruz. Gençliğin şahsında bütün Alevilere bir kez daha sesleniyoruz: Alevi gençliği; artık yeter gaflet uykusunda uyuduğun. Uyan, uyan ve kendine gel! Etrafına bir bak. Bak ki, mazlum ve mahzun toplumun ne halde, gör. Toplumun yok olmanın eşiğinde. Eğer sen gaflet ve dalalet uykusundan uyanmazsan, toplumun yok olup gidecek. Eğer sen müdahale etmezsen, asırlar boyunca büyük bedeller verilerek korunmuş olan değerlerin yok olup gidecek. Eğer sen hemen şimdi “Ben Aleviyim ve hep Alevi kalacağım” demezsen artık kimse diyemeyecek.

Alevi gençliği; sen asi ve asil ataların torunusun. Sen Adem peygamberden, Hz. Muhammed’e insanlığın sesinin devamısın. Sen her türlü hileye ve düzenbazlığa boyun eğmeyen Hz. Ali’lerin, zalimin zulmüne biat etmeyen İmam Hüseyin’lerin, kahpelere kanmayan İmam Hasan’ların, zorbalığa karşı direnişi yükselten Babailerin, haksızlığa bir kez bile rıza göstermeyen Eba Müslüm’lerin, kötülerin ve sömürücülerin korkulu rüyası Hasan Sabbah’ların, ölümü gülerek selamlayan Bedrettin’lerin, Börklüce Mustafa’ların, Torlak Kemal’lerin, yüzülen derisini sırtına alıp giden Nesimi’lerin, darağacında da olsa doğruları haykıran Hallacı Mansur’ların, Hınzır’lara inat şaha giden Pir Sultan’ların, Hacı Bektaş’ların, Kalender Çelebi’lerin, Mevlana’ların, Bozoklu Celal’lerin, Yunus Emre’lerin, ateşte semah dönenlerin değerlerini teslim ettikleri gençsin. Sana yakışır mı uyumak? Sana yakışır mı ateşte semah dönenlerin değerlerine sırt dönmek? Sana yakışır mı serçeşmenin başını bırakıp gitmek?

Sana yakışmaz.

Yakışmaz sana atalarının boyun bükmediği yobazlara boyun bükmek.

Sana yakışmaz ölüme gülerek gidenlerin gülüşlerini yarım bırakmak.

Sana yakışan, asi ve asil atalarının mirasına sahip çıkmaktır.

Sana yakışan, umudunu yitirmeden, asla pes etmeden, bıkmadan , yorulmadan aşk ile gerçeklerini savunmaktır. Sakın umutsuzluğa düşme! Yobazlar güçlü olabilir, toplumun seni anlamıyor olabilir, arkadaşların para için, maddiyat için her şeylerini satabilirler. Ama sen asla davandan vazgeçme. Herkesler satsa bile sen Ali’ne, Hacı Bektaş’ına, Oniki İmamlar’ına, pirin Pir Sultan’a ihanet etme! Yalnız kalsan da, aç kalsan da asla alçalma. Kötünün karşısında alçalmaktansa, değerlerinden vazgeçmektense, aç kal daha iyidir. Senin Pirlerin öyle yapmışlardır. Haydi, kuşan öfkeni, öfken bilince dönüşsün, bilincin eylem olsun, eylemin özgürlük olsun!

Bu duygu ve düşüncelerle bir araya gelmiş,  amaçları yasaklı olan Alevi inancını yasal güvencelere kavuşturmak olan,  Alevi inancını insanlıkla buluşturmak olan ve Alevi toplumunun şahsında insanlığa hizmet eden insanların oluşturduğu kuruma bir destek de siz verin. Bizler, tarihe yön vermiş, değiştirmiş, insanın gerçek manada insanlaşmasına katkı sunmuş Alevi ulularının ardıllarıyız. Bizler Hz. Ali`de sembolleşen sayısız erenin temsil ettiği yolun günümüz yol sürdürenleriyiz. Asırlardır binlerce erenin hizmet ettiği bu yola sizler neden hizmet etmeyesiniz? Bu erenlerin oluşturduğu zincire neden sizlerde bir halka olmayasınız? Bu yazıyı okuyarak şu an bu düşüncelerin farkına vararak ilk adımı attınız, gerisini getirmek yani kurumsal hale getirmek sizin elinizde.

Kürt Aleviler, öncelikle gerçeklik bağlamında tartışma konusudur. Şöyle k; Kürt Alevilerin aslında Kürtleşmiş Türkmenler olduğu iddia edilmektedir ki bu husus gerçekten güçlü dayanaklara sahiptir. Bu konudaki en önemli araştırma Alevi araştırmacı Cemal ŞENER'in 'Alevilerin Etnik Kimliği' adlı çalışmasıdır. Bu çalışmada Türkmenlerin nasıl Kürtleştiği gözler önüne serilmektedir. Kanımca bu konudaki en güçlü kanıt Alevi ayinlerinin (cem) en temel unsurlarından biri olan deyişlerin hiçbirinin Kürt dilinde olmayışıdır. Kürtçe konuşan Alevilerin cemleri de tıpkı Türkçe konuşan Alevilerin cemleri gibi Türkçedir. Kürt dilinde söylenmiş hiç bir deyiş olmadığı gibi Aleviliğe ait Kürtçe yazılmış hiçbir belge yoktur. Üstelik tarihte kendini Kürt kabul eden hiçbir Alevi önderi de bulunmamaktadır.

Kürtçe konuşan Alevilerin aslında Kürtleşmiş Türkmenler olduğu gerçeğini kimi Kürtçüler de kabul etmektedir. Aleviliğin ötesinde kimi Türkmen topluluklarının bir Kürtleşme süreci yaşadıklarını bölücü-kürtçü örgütün elebaşılığını yürüten Abdullah ÖCALAN dahi kabul etmektedir.

Türkmenlerin Kürtleşmesinin trajik öyküsü yazımızın temel konusu olmadığından bu husustaki görüşlerimizi burada noktalıyoruz.

Alevilerin tarihsel süreçte toplumsal muhalefet olma özelliğini, tarihten bugüne yaşadıkları acı ve üzücü olaylarla ve dışlanmışlıklarıyla güçlendirmeye çalışıp sözde 'ezilmişlerin birliği' tezini kullanarak onları bölücü-kürtçü harekete eklemleme hedefi büyük ölçüde başarısızlığa uğramıştır. Kürtçü harekete destek veren Alevilerin sayısı cüz'idir ve gün geçtikçe azalmaktadır. Aynı şekilde Aleviler her geçen gün Türk Ulusçuluğuna daha fazla ilgi duymakta ve Türkçülük güç kazanmaktadır. Kürtçe konuşan Alevilerin yeniden Türkmenleşmesi süreci kanımca başlamış durumdadır ve bu süreç başarıyla tamamlanacaktır....

Alevilik öz ve öz Türk tür.

Hacı bektaşi veli,
Pir Sultan Abdal,
Yunus Emre,
Dadaloglu,
Karacaoğlan,
Şeyh Bedrettin
Namık Kemal,
Karamanogulları,
Şah İsmail
bunların hepsi öz be öz bektaşi-Türk alevileriydi. Tarih boyunca hiç Kürt alevi önderi olmamıştır.

Türklügün günümüze ulaşan örf adetlerinde dilinde bu alevi önderlerin payı çok büyüktür. Hepsi nur içinde yatsın mekanları cennet olsun...
Bugün malesef maksatlı bir şekilde bölücülerin alevileri etnik ırklarının farklı olduguna dair çabalar yogunlasmıstır. Bütün bu çabalara karşı güneşi balçıkla sıvayamayacaklardır Bugün alevi nüfus oranında tahminen % 90 Türk % 10 diger etnik kökenden diyebiliriz %10 luk kısımdaki alevilerinde ibadetlerinin Türkçe olduğunu görmekteyiz sırf bu bile biçok şeyi açıklamaktadır, tarihimize baktıgımızda bu durumu kısaca şöyle açıklayabiliriz
1240 yılındaki Alevi Türkmen ayaklanması olan Babalilar ayaklanmasının bastırılmasında, Frank ve Gürcü askerleri gibi Kürtler de kullanılmıştır. 1514 yılındaki Çaldıran Savaşı’nda, Kürt aşiret ağaları, Alevi Türkmen Şah İsmail’in değil Osmanlı Padişahı Yavuz Sultan Selim’in yanında yer almışlardır. Bu hizmetleri yüzünden Selim, Kürt beylerine özerklik vermiş; Doğu Anadolu da miri toprak olmaktan çıkartılmıştır. Bölgeye egemen olan Kürt aşiretleri, Osmanlı’ya dayanarak Alevi aşiretleri ezmişlerdir. Bu baskı sonucunda Alevi Türkmenler, dillerini yer yer yitirerek Kürtçe konuşmaya başlamışlar. 1891 yılında Padişah Abdülhamit, Hamidiye Alayları adında Kürt aşiret reislerine askeri birlikler kurdurttu. Bu alaylar, bölgedeki Alevileri yeniden ezdiler. Bu silahlı baskı karşısında bazı Alevi aşiretler, Kürt beylerinin sığıntısı haline geldiler. Doğu Anadolu’da 1514’ten 1909’a kadar süren baskı sonucunda birçok Alevi Türk boyu Kürtleşti

bütün hristiyanlar beyazdır!
ya da bütün ortodokslar aslında siyahtır!
bütün müslümanlar aslında esmerdir! :/

bunlar size okuyunca anlamlı ya da mantıklı mı geliyor? yoksa komik mi geliyor?

"Gelin Canlar Bir Olalım!" sözü sizlere neyi ifade ediyor ?
72 milleti severiz derken ne denilmek isteniyor?

Aleviliğin özü hoşgörüdür.
72 milleti sevmektir

daha siz bu tartışmayı yaparken Aleviliğin özüyle çelişmiş oluyorsunuz ,kendi kendinizi sınıflara bölerek "bir" olabileceğinizi mi sanıyorsunuz ?

Yeterince ezildik yıllarca bir bölünmediğimiz kalmıştı.........

Kürt Alevi Yoktur
Türk Tarih Kurumu Başkanı Prof. Yusuf Halaçoğlu, bir hafta önce Kayseri’de bir konuştu pir konuştu. Prof. Halaçoğlu “Bugün Kürt olarak bilinen hâttâ hâttâ söyleyeyim; Alevi Kürt olarak bilinen insanlar maalesef Ermeni’den dönmedir” demişti. Onun sözleri; günümüzün önemli bir sorununun tartışılmasının da önünü açtı.
Şimdi soru şudur: Türkiye’de Kürt Alevi var mıdır? Ermeniler’in bâzıları 1915 sürgününden sonra Alevi olup Kürt Alevisi hâline mi gelmişlerdir?
RESMÎ TARİH GİZLİYOR
Bugün resmi tarihçi Yusuf Halaçoğlu’nun da PKK çizgisindeki Kürtçülerin de “Alevi Kürt” veya “Kürt Alevisi” gibi terimlerle anlattığı kesim; özbeöz Türk’tür.
1501 yılında, Anadolu’dan giden Türkmenler, İran’da Safevi Devleti’ni kurdular. Bu devleti daha 15 yaşında kuran Şah İsmail, Hatayi mahlasıyla şiirler yazıp deyişler söylüyordu. O, bugün bile Anadolu Alevileri için çok kutsal bir kişiliktir. Cem törenlerinde Hatayi’nin üç nefesi okunmazsa tören yürütülemez.
Şah İsmail, İran’daki devleti, Anadolu’da bulunan şu Türkmen boylarının yardımı ile kurmuştur: Ustaclu, Şamlu, Bayat, Afşar, Beğdili, Döğer, Yüreğir, Kınık, Bayındır, Salur, Eymir, Halep Türkmenleri, Rumlu, Çepni, Musullu, Tekelü, Bayburdlu, Karadağlu, Çapanlı, Turgutlu, Karamanlı, Dulkadırlı, İspirli, Hınıslı, Tokaçlı, Varsaklar… Bu aşiretlerin büyük bölümü Alevi idi. (Bu konudaki ayrıntılar için Bakın: Prof. Faruk Sümer; Safevi Devleti’nin Kuruluşunda Anadolu Türklerinin Rolü, TTK Yayını).
1514 yılında Çaldıran Ovası’nda Osmanlı Padişahı Yavuz Sultan Selim ile İran’daki Türk Safevi Devleti’nin sultanı Şah İsmail kapıştılar. Savaşı; Osmanlı kesimi kazandı.
Bu çatışmada Anadolu’daki göçebe Türkmenler (Alevi Türkmenler), Şah İsmail’in yanında yer almışlardı.
Kürt aşiretleri ise Osmanlı Devleti’nin tarafında kılıç sallamışlardı. Kürtlerin bu yardımı yüzünden Yavuz Sultan Selim Doğu Anadolu’yu aşiret reislerine taksim etti. Kürt beyleri artık bulundukları şehrin hâkimi olacaklar; bu mülkiyet hakkı babadan oğula kalacak ve dışarıdan kimse onlara karışamayacaktı.
Fakat Yavuz Sultan Selim’in bir isteği vardı: Kürt aşiretleri Şah İsmail adlı Kızılbaş’a yardım eden bu Türk aşiretlerin hakkından gelecekler; onlara aman vermeyeceklerdi.
ŞU AŞİRETLERE BAKIN
Bugün Alevi Kürt denilen aşiretlerin büyük bölümünü işte bu Osmanlı Devleti ile Kürt aşiretlerinin ezdiği Alevi Türk aşiretleri oluşturmaktadır. Örneğin, Afşarlar’ın Doğu’da kalan kolu zaman içinde Kürtleşmiştir. Afşarlar Türk, Fars ve Arap kaynaklarında geçen ve padişah çıkartan çok büyük bir Türk boyudur. Afşarların bu özelliğini öğrenmek isteyenler Prof. Faruk Sümer’in “OĞUZLAR (Türkmenler) Tarihleri-Boy Teşkilatı-Destanlar” isimli kitaba bakabilirler.
Hülya Avşar, eğer Âilesi Afşar boyundan ise, kesinlikle Türk’tür. âilesinde Kürtçe konuşuluyor olması, sözünü ettiğimiz bu tarihsel değişimin ürünüdür.
Diğer bir örnek de Beğdili (Beydili: Badıllı) aşiretidir. Alevi olan bu aşiret de Oğuz boylarından birisidir. Bu aşiretin Balaban Kolu tarihsel kayıtlarda 100 aile olarak yer almaktadır. İşte bu Balabanlı kolundan olan ve DTP’den milletvekili seçilen Sabahat Tuncel de bugün kendisini Kürt sanmaktadır. Kürt Alevisi denilen bu insanlar aslında Türk Alevisi’dir.
Bugün Doğu Anadolu’daki kolları Kürtleşmiş olan Iğdır, Bayat, Eyva (Yıva) gibi boylar da hakiki Türk topluluklarıdır.
Bugün Kürt sayılan Şikak aşireti, Kürt tarihi Şerefnâme’de, Türk aşireti gösterilmiştir. Bu aşiretin sol kolunu oluşturan ve Hakkâri yöresinde bulunan Ertuşîler de Türk’tür. Ertuşlu demek olan bu isim; İrtişli anlamına gelir. İrtiş, Türklerin anayurdundaki ırmaklardan birisidir.
Günümüzde Tunceli yöresinde yaşayan Aleviler ise Türkler’in Hun kolundandır. Tunceli halkı ile Kürt halkı arasında ne dil, ne kültür ne tarih bağı vardır.
Ünlü Türkmen boylarından Karakeçili aşiretinin Batı’daki kolu Türkçe konuşurken Urfa bölgesindekiler Kürtçe konuşmaktadırlar. Küresinliler Samsun bölgesinden Van civarına yerleştirilmiş Türkler olmalarına karşın zamanla dillerini yitirmişlerdir. Kürt kökenliler ile sonradan Kürtleşenler arasında bir statü farkı bile oluşmuş idi. Van çevresindeki Kürt aşiret reislerinden Kinyas Kartal. Kürtleşmiş Türkler ile ilişki kurmadıklarını, onlara kız vermediklerini dile getirmiştir. (Bakınız: Macit Gürbüz; Kürtleşen Türkler, s. 149).
Örneğin, Türkan adı Türkler anlamına gelen aşiret bile Kürtleşmiş bulunuyor. Kürdili oymağının da Barak Türkmenler’ine bağlı olduğu biliniyor. Öz Türk boyu olduğu adından bile anlaşılan Döğer aşireti de Urfa bölgesinde Kürtleşmiştir.
Ayrıca Gaziantep ve Kilis dolaylarında Musabeyli, İlbeyli, Okçu İzzeddin boyları; Şanlıurfa’da Torunlar; Sincar Dağı çevresindeki Saçlılar; Sekiz Büklüler, Amik Ovası’ndaki Kırıklar ve hatta Akkoyunlu, Karakoyunlu gibi büyük Türk boyları bugün Kürtleşmiş durumdadır.
Sivas yöresinde Koçgiri diye bilinen büyük aşiret de bâzılarınca Kürt sayılıyor. Gel gör ki dünya çapında bir otorite olan Türkiyatçı İrene Melikoff bu bölgede yaptığı araştırmada bunların Türk kimliğini net biçimde tespit etmiştir.
MİLLET-İ SÂDIKA: ERMENİLER
Ermeni halkı, milâttan öncesinden beri Kuzeydoğu Anadolu ile Kafkas hattında yaşamaktadır. En eski Hristiyanlar’dan birisi Ermeni halkıdır ve bunlar dinlerini asla terk etmemişlerdir. Türkler bölgeyi ele geçirdikten sonra Ermenilerle dost olarak yaşamaya başlamışlardır. Osmanlı Devleti, Türkmenleri topluca katlederken; Ermenileri “Millet-i Sâdıka (Sâdık Millet)” ilan etmiş, devletin yönetim katında bunlara her türlü olanağı tanımıştır. Meşhur 1915 sürgünü; Ermenilerin devlet içinde olay çıkarmaması için yapılmıştır.
Bu sürgünden kaçanlar, kendilerini gizleyenler, hemen hemen yok denecek kadar azdır. Kalan Ermeniler, devletin ve halkın bilgisi dâhilinde kalan ailelerdir. Bunları Aleviler’in içine gizlenmiş olarak göstermek tarihi çarpıtmaktır.
Kürtler ise tarihte, adı çok az geçen bir kavimdir. Bunlar Doğu Anadolu’nun dağlık kesiminde yaşayan göçebelerdir. Bir devlet kuramamışlardır. Ancak 1514’ten sonra aşiret reisleri güç kazanmışlardır.
Kürtler inanç olarak İslâm’ın Şâfii kolundandır. Tarikat olarak da büyük ölçüde Nakşibendîliği seçmişlerdir. Bu yönüyle de Aleviler’le Kürtler arasında derin uçurum bulunmaktadır.
ANADOLU ALEVİLİĞİ
Anadolu’daki Alevilik özü itibarıyla Türk kimliklidir. Bu topraklardaki Aleviliğin kendisini anlatma aracı, “bağlama”dır. Bu saz Türk’e özgüdür. Aleviler, bağlamayı kutsamış; ona “Telli Kur’ân” denilmiştir. Kürtler’de bağlama olmadığı gibi onun kutsanması da yoktur.
Anadolu Alevileri’nin ibâdeti olan cem töreni de Türkçe ibâdet biçimidir. Bu topraklarda asla Kürtçe cem yapılmamıştır. Bugün Kürt Alevi diye bilinen veya kendilerini öyle sananlar bile cemlerini Türkçe yapmaktadırlar. Sâdece bu olgu bile Kürt Alevi’nin, Türk Alevi olduğunu göstermeye yeter.
Yine Anadolu Aleviliği’nin “Yedi Ulular” diye kutsadığı ozanların tümü Türk’tür. Seyyit Nesimi, Hatayi (Şah İsmail), Yemini, Virani, Pir Sultan Abdal, Fuzuli, Kul Himmet Türkçe yazan ozanlardır. Günümüzde bile Kürt kökenli bir Alevi ozanı yoktur. Anadolu Alevileri’nin kutsal kişileri arasında Kürt kökenli kimse bulunmamaktadır.
Kürtler’de kadının durumu ile Aleviler’de kadının durumu birbirine hiç benzememektedir. Ayrıca sivil yaşam modeli de birbirine taban tabana zıttır.
Bu yüzden Anadolu’da dikkat çekecek bir kitle olarak Kürt Alevisi veya Alevi Kürt olmamıştır. Bu terimler, son yirmi yılda ortaya çıkmıştır. Bir taraftan Osmanlı zihniyetindeki resmi tarihçiler; bir taraftan, Alevileri de Kürt göstermeye çabalayan PKK’lılar Alevi Kürt terimini icat etmişlerdir.
Bâzı Alevi’nin Ermeni olduğu iddiası da tamamen yanlıştır. Çünkü Ermeni milleti, Hristiyan olarak kalmıştır. Bunlardan İslâm’ı seçenler de çok azdır. Bu gibi Ermeniler’in Alevi nüfus içinde belirleyici olduğunu düşünmek, tarihi tersyüz etmekten başka şey değildir.

HAMİDİYE ALAYLARI DARBESİ
1826’da Osmanlı padişahı 2. Mahmut, Yeniçeri Ordusu’nu kaldırdıktan sonra bütün Alevi dergâhlarını yıktırıyor; Bektaşi babalarını astırıyor; dedeleri sürüyor; imparatorluk içinde Aleviler’i yeniden dağlara kaçırıyordu. Dağ başlarına sığınan çâresiz insanlar, meşe ağacının palamutlarını öğütüp yiyerek hayatta kalmaya çalışıyorlardı.
Aleviler’e yönelik yeni bir saldırı dalgası da Hamidiye Alayları ile geliyordu. Padişah 2. Abdülhamit, 1894 yılında Doğu Anadolu’da Kürt aşiret reislerine 26 kadar alay kurdurttu. Bu alaya girenler; uzun ve tehlikeli askerlik hizmetinden ve vergi vermekten kurtuluyorlardı. Ayrıca bölgede astığı astık, kestiği kestik hale geliyorlardı.
Ermeniler’e karşı kurulduğu iddia edilen Hamidiye Alayları, bulundukları yerde direnen son Alevi aşiretlerini de bastırıp yağmaladılar… Çünkü bu aşiretler Şafii Kürtler’den oluşturulmuştu. Bugün Kürt gösterilen Alevi aşiretlere bu hak verilmemişti. Hamidiye Alayları’na ilişkin ayrıntılı bilgiler, o günleri yaşayan M. Şerif Fırat’ın Doğu İlleri ve Varto Tarihi adlı kitabında bulunmaktadır.
En az 500 sene süren bu ezme politikası sonucunda Alevi Türkmenler dillerini unutup Kürtçe konuşmaya başladılar. Özbeöz Türk olan bu Aleviler zamanla kendilerini Kürt sandılar.

“EŞEK TÜRK(!)”
Osmanlı Devleti’ni yönetenler zamanla bu devleti kuran Türk’ün düşmanı hâline gelmişti. İstanbul yönetimi, Türkmenleri, “Eşek Türk, Akılsız Türk, Kaba Türk” diye aşağılıyordu. Şehirden beslenen Osmanlı şâiri de şöyle söylüyordu Türkmen’e:
“Türk’ün dilberidir gayetle inat
Şehir dili bilmez lisanı kubat
Lisanından eyler Türklüğün isbat
Hayvan gibi gözün diker samana”
Türkmen ise Osmanlı zorbalarına şöyle cevap veriyordu:
“Şalvarı şaltag Osmanlı
Eyeri kaltag Osmanlı
Ekende yok biçende yok
Yiyende ortag Osmanlı”
Halk kendisini sömüren Osmanlı’ya karşı onun en güçlü olduğu dönemde isyan ediyor; bu isyana da Bozoklu (Yozgatlı) eşkıya Celâl’in adından dolayı “Celalî İsyanları” adı veriliyordu. Bu Celâl dahi Alevi idi. Osmanlı şeyhülislamları da Türkmenler için “Bu Kızılbaş tâifesi Müslüman olmadıklarından öldürülmeleri dine uygundur!” diye fetva veriyorlardı. Bunun belgelerini arşivlerden bulup “Osmanlıda Karşı Düşünce ve İdam Edilenler” isimli kitabımda vermiş bulunuyorum

Bizler insanız. Dolayısıyla da insanlık hakkında söz söyleme, düşünce belirtme yetkisine sahibiz. Kimse bize : “kim oluyorsunuz da insanlığın genel gidişatı hakkında söz söyleyip düşünce üretiyorsunuz, insanlığın sorularına cevap, sorunlarına çözüm arıyorsunuz” diye soramaz. Bizler insan olmaktan kaynaklanan hakkımızı kullanarak insanlığı ilgilendiren her konuda söz söyleme ve düşünce belirtme hakkına sahibiz. Sadece söz söyleme ve düşünce belirtme değil, aynı zamanda başka insanlara zarar vermeyecek ve onların özgürlüklerini Hiçbir şekilde kısıtlamayacak biçimde meşru ve yasal yollardan düşüncelerimizi pratiğe geçirme hakkına sahibiz. Bu her insanın hakkı olduğu gibi bizlerinde hakkıdır. Ve bizler bütün söylediklerimizi, yaptıklarımızı bu doğal hakka dayanarak yapıyoruz.

Bizler nasıl ki büyük insanlık ailesinin bir üyesi olarak bazı duygu ve düşüncelerimizi belirtiyorsak aynı şekilde ait olduğumuz, bir parçası olduğumuz, kişiliğimizi şekillendiren, yaşamımızı biçimlendiren toplumumuz hakkında da söz söyleme, düşünce belirtme ve bunların gerçek olması olabilmesi için çalışmalar yapmaya hakkımız vardır. Hatta bu toplumun değerlerinin korunması, haklarının yasal güvenceler altına alınması ve bu toplumun inancının bütün insanlıkla buluşması için küçümsenmeyecek çalışmaların sahipleri olarak, emeğe verilen önemin bir gereği olarak daha çok söz söyleme hakkına sahibiz. Çünkü bizler toplumsal çıkarlarımızın korunması ve toplumsal gerçekliğimizi belirleyen değerlerin gelişmesi için emek sarf etmişiz. Birilerinin bizleri biz eden değerlerimizi kendi çıkarları doğrultusunda kullanmasına veya tahrip etmesine karşı; yanlışları ortaya koymak suretiyle düşüncelerimizi belirtmeye başkalarından daha çok hakkı var. Bu, inandığımız ve emek verdiğimiz ideallerin gereğidir.

Bütün bu yukardaki ön açıklamaları toplumumuzun kültürel değerlerini sömüren, inanç yapımızı aşağılayan, asırlardır büyük bedeller verilerek ortaya çıkmış değerlerimizi hiçe sayan, onların içini boşaltan, özünü çarpıtan, yeri geldiğinde egemen inanç sahiplerine peşkeş çeken, kendi bireysel menfaatini her şeyin önünde tutan, bu inanca inandığını söyleyip inancın emrettiği insan tipiyle ilgisi olmayan, inancı yaşamadığı halde yaşıyormuş gibi görünen, cehaletini gidermek bir yana marifetmiş gibi ortaya seren ve böylelikle yoz yaşam biçimiyle -geçicide olsa- etkilediği gençliği yozlaştıran sözde sanatçılar için yaptık. Bu tür sanatçılar maalesef toplumumuzun mazlumluğundan, sahipsizliğinden faydalanarak toplumumuzu sömürüyorlar. Burada gerçek manada toplumumuzun kültürel değerlerini layıkıyla temsil eden, yaşam biçimleriyle, samimiyetleriyle, düşünceleriyle, sadelikleriyle bir çekim merkezi konumunda olan sanatçılarımızı, aydınlarımızı tenzih ederiz. İnancımızın kültürünü özüyle yansıtan, daha da geliştiren aydınlara, sanatçılara saygımız, muhabbetimiz sonsuzdur. Bunları belirtmedeki amacımız; herkesi ayni kefeye koymadığımızın bilinmesi içindir. Ancak bazı temel doğrulardan yola çıkarak tespitlerimizi yerinde yaparak sevgi duyulması gereken ile uyarılması gerekeni ayırt etmemiz gerekiyor. Çünkü gözlemlerimiz sonucu şunu rahatlıkla belirtebiliriz ki, muhabbet duyulması gerekenle, yerilmesi, uyarılması gereken yer değiştirmiş durumda. Bu haksızlıktır. Haksızlığa karşı duyarsız olmak da haksızlığa ortak olmaktır, haksızlığı dolaylı olarak olarak desteklemektir. Haksızlığın büyüğü-küçüğü, önemlisi-önemsizi yoktur. Haksızlık, red edilmesi, karşı gelinmesi gereken bir durumdur. Hele ki toplumu besleyen ana arterlerden biri olan sanata ve sanatçıya yaklaşım doğru temelde olmazsa veya toplumun sanatsal ihtiyaçlarını toplumun zararına olan olan kurumlar, kişiler karşılarsa, toplumsal çürüme kaçınılmazdır. Toplumsal çürümenin olmaması ve sağlıklı bir gelişmenin olması için ısrarla doğruların dile getirilmesi gerekiyor.

Sanatçı, sanatı icra eden kişidir. Sanatsa bir duygunun, tasarımın güzelliğin ve benzer şeylerin dışavurumunda, anlatımında kullanılan yöntemlerin tümüdür ve bu yöntemlerle ortaya konula üstün yaratıcılıktır. Her ne kadar birileri tarafından pazarlanan, sunulan kişilerin ürünleri “üstün bir yaratıcılıktan” uzak da olsa ve bunlar sanatı temsil etmeseler de özü itibariyle sanat ve sanatçının kavramsal anlamı böyledir. Bu manada kültür ve sanat bir birliktelik arz eder. Kültürün kavramsal anlamı olan toplumsal düşünüş birliği, geleneksel yaşayış, asırların oluşturduğu bilgi birikiminin gelecek kuşaklara aktarım boyutu olayı daha anlaşılır kılıyor. Nitekim toplumsal gerçekliğimizde sanatın önemli dallarından biri olan şiirin ve şiire bağlı olarak deyişlerin önemi çok büyüktür. Baskı altına alınan ve yaşam alanları daraltılan, kendi inancını inkar etmesi dayatılan, baskıların yer yer katliamlarla desteklendiği zamanlarda şiir hem bir bilinç taşıyıcısı hem de bir moral taşıyıcısı olmuştur. Her türlü yazılı belgenin imha edildiği o dönemler de bazen bir mısra toplumun dilinde ve yüreğinde öylesine yer ediniyordu ki hiç bir zalimin gücü onu oradan çıkartamıyordu. İste sanat budur. Sanatçı da zor koşullarda bile, ölümün kaçınılmaz olduğu şartlarda bile üstün üretimiyle toplumsal morali ve bilinci koruyup geliştiren kişidir. Pir Sultanların sırrı burada yatmaktadır. Neden Pir Sultan Abdal'ı, Yedi Ulu Ozanı aşacak yapıtlar ortaya çıkmıyor veya “büyük sanatçı” iddiasında olanlar neden hala Pir Sultan Abdal'da simgeleşen geleneğin çok çok gerisindeler?!

Bazı güçlerin veya daha başka faktörlerin etkili olmasıyla tv denilen sahtekar, hilebaz yapının şöhret yaptığı sanatçıların oturup kendi konumlarını gözden geçirmeleri gerekmektedir. Bin bir zorlukla ve onlarca kişinin canhıraş çabalarıyla oluşturduğu derneklerin, kurumların düzenlediği etkinliklerde sahneye çıkıp on beş (15) dakika kalıp bir İki Pir Sultan deyişi söyleyip o etkinlikten elde edilen gelirin neredeyse tamamına yakınını alıp gitmek sanatçılık değil, olsa olsa sahtekarlıktır. Ortalama ücretle çalışan bir insanın altı (6) ay boyunca alın teriyle kazandığı parayı on beş dakika için talep etmek en hafif deyimle ahlaksızlıktır. Şimdi kimse çıkıp “başka inançtan ve düşünceden sanatçılar daha çok alıyor” demesin. Bu doğru değil. Doğru olsa bile Pir Sultan geleneğinde böyle bir anlayış yoktur. Pir Sultanı Pir Sultan yapan onun değerleridir. Hem çağdaş Pir Sultan iddiasında olacaksın hem Pir Sultanı Pir Sultan yapan değerlerden uzak duracaksın. Bu olmaz. Bazılarına yutturulmuş olsa bile, bizler bunu kabul etmeyiz. Elbette sanatçının emeğinin karşılığı verilecek. Ancak böylesi şartlar altında bu rakamlar kabul edilemez.

Olayın maddi boyutu bir taraf manevi boyutuda korkunç derecede yozdur. Gözlemlerimize dayanarak söyleyebiliriz ki bazı “sanatçıların” durumu içler acısıdır. Dem almayı alkoliklik algılayandan tutunda yobazlığı red inancımızı hiç bir değer tanımamak olarak algılayana kadar yığınla örnek gözlemledik.

Elbette sanat insanları genel toplumsal katmanlardan farklı düşünüp yaşayacaklardır. Genel geçer değerlere ve kurallara kuşkucu yaklaşacaklardır. Ancak farklı yaşam tarzlarına sahip olmak, bazı geleneklere kuşkucu yaklaşmak toplumun değer yargılarını küçümsemek değildir. Ya da asırların imbiğinden süzülerek günümüze ulasan değer birikimlerini “gericilik” olarak görmek değildir.

Sanatçıya saygı, sanatçının farklı yaşam sahibi olmasına saygımız vardır. Ne var ki aynı saygıyı toplumumuzun genel değerleri söz konusu olduğunda göremiyoruz. Birileri çıkıp “genel değerlerinde tabu olmaması, sorgulanması gerektiğini” söyleyebilir. Ya da “bu genel değerlerin nasıl genelleştiğine” kuşkuyla bakabilir. Elbette tartışma ve bunun beraberinde farklı yaklaşımlar olacaktır. Ancak bütün bunlara rağmen toplumsal yapımızı şekillendiren temel taşlara saygının şart olduğu bilinmelidir. Eğer temel olanlarımıza böyle saygısızca, ukalaca, hoyratça yaklaşılırsa kabul etmeyiz.

Hiç kimse söylediklerimizin “anlaşılmaz olduğundan” yakınmasın. Söylemek istediklerimizin çok olması ve bu doğrultuda satır başlarını vurgulamamız birilerinin eleştiri gerekçesi olmamalıdır. Her halükar da bizler için önemli, ve bir anlamda hayati mesele taşıyan bir durumdur. Toplumumuzun -bir şekilde de olsa- düşünce ve ruh yapısını etkileyen ve yönlendiren kurum ve kimselere karşı tavır almamız zorunluluktur. Doğru ve iyi olanı sahiplendiğimiz kadar, yanlış ve kötü olanıda açığa çıkartıp eleştireceğiz. Bu anlamda konunun önemi gereği bu tür eleştirisel çalışmalarımız genelden somut olay ve kişiler bağlamında sürecektir.

Hâlâ tartisilan bir konudur. Önderligin dogustan, yaratilistan gelen bir özellik mi oldugu ya da zamanla insanin kendini gelistirmesi, yeteneklerinin açiga çikartilmasiyla mi ortaya çiktigi konusu. Sosyal bilimciler tartisa dursun, önderligin toplumsal yapi üzerindeki etkisi azalmak yerine artamaya devam ederek günümüzde de önemini koruyor. Büyük olasilikla gelecekte de önderlik belirleyici olmaya devam edecektir.

Insanlik tarihi sayisiz önderlik örnegiyle doludur. Dogru zamanda dogru karari vererek toplumlarini gelistiren, kurtaran önderler oldugu gibi, yanlis kararlar vererek gereken cesareti göstermeyerek önderlik ettikleri toplumlari uçuruma yuvarlayan önderler olmustur. Bütün bu zengin deneyimler bizlere çagdas önderligin nasil olacagi konusunda önemli veriler sunuyor.

Önderlik büyük bedeller gerektiriyor. Sarsilmaz bir inanç, yenilmez bir irade, çelikten bir direnç, tartisilmaz kararlilik... gerektiriyor. Dolayli veya sayisiz engeller çikratilir önderligin önüne. Her türlü hileyle, entrikayla, komployla, önder adayi davasindan vazgeçirilmeye çalisilir. Potansiyel önder adayina ha bire “Neden sen de diger yasitlarin gibi hayatini yasamiyorsun? Sana mi kaldi Alevilerin toplumsal sorunlari? Sen kendi hayatina, ailene bak.” gibi bin bir engelleyici, geri düsürücü dayatmalarda bulunulur. Bazen insanin en yakinindaki kisi dahi insani anlamaz. Insanin idealleri, umutlari bilinmez.  Insani  dar bir çerçeve içinde tutmak isterler. Bu, süphesiz iyi niyetli bir davranis da olsa, özünde potansiyel önder adayini dar kaliplara hapsetme tutumudur. Aile kurumunu karaladigimiz, disladigimiz sonucu çikarilmasin söylediklerimizden. Bizce aile kurumu çok önemli bir kurumdur ve saglikli bir toplumsallasma için mutlaka korunmasi gereklidir. Ancak bizler yanlis temeller üzerine insa edilmis kurumlara karsiyiz. Ne üzücüdür ki; bazi aileler yanlis temeller üzerine kurulmustur. Bunun tahripkâr sonuçlarini en çok bu ailenin çocuklari yasiyor. Bizlerin reddettigi böylesi kurumlardir.

Iste önderlik her türlü zorlugun oldugu böylesi durumlarda ortaya çikar ve toplumsal anlamda kazanimlarda bulunur. “Zor kosullar güçlü önderler / kisiler ortaya çikarmistir” sözü bosuna söylenmemistir. Ancak burada çok üzülerek bir tarihsel gerçekligi ortaya koymamiz gerekiyor. Kabaca son ikiyüz (200) yildir Alevi toplumunda önemli bir önderliksel gelisme yasanmamistir. Elbette bu süreç zarfinda önderleri olmustur Alevi toplumunun. Fakat bir Pir Sultan Abdal, bir Hasan Sabbah, bir Seyh Bedrettin, bir Baba Ishak, Baba Ilyas, bir Bozoklu Celâl, bir Haci Bektas Veli, bir Mevlâna... ortaya çikmamistir. Önderlerimizin hepsini artisiyla eksisiyle kabul ediyoruz, ancak bu ikiyüz yillik süreçte ortaya çikan önderlerimizin çok yerel kaldiklarini, yetersiz olduklarini, çaginin gereklerini iyi kavramad iklarini, ke ndilerini dogru bir sekilde yasatamadiklarini, politika üretmekte yetersiz kaldiklarini, devlet sistemlerini tahlil edemediklerini... görürüz. Süphesiz önderlerimiz, bu belirttigimiz eksiklerin yaninda bir çok önemli gelisme de yaratmislardir. Bunca baskiya ragmen toplumumuzun mevcudiyetini korumuslardir. Bu anlamiyla bizden gereken saygiyi görüyorlar. Ama ne acidir ki önderlerimiz, bu belirttigimiz ve daha belirtmedigimiz yiginla yanlistan dolayi toplumumuzun gerekli çikisi yapamamasindan da sorumludurlar. Önderlerimiz, mevcut olan kazanimlari korumak adina sürekli tavizler vermisler ve böylece mevcut olanin çogunuda kaybetmislerdir. Bizlerin günümüzde yasadigi sorunlarin temelinde bu tavizkâr tutum rol oynamistir. Taviz derken egemenler karsisinda el pençe divan durduklari manasi çikmasin. Taviz derken, egemenlerle daha pasif bir iliski biçimini kastediyoruz. Süphesiz önderlerimiz inançlari ugruna her türlü bedeli ödemis ve ödemeye hazir olmuslardir. Bundan en küçük bir kusku yok. Ancak bazen bedel vermek, bedel ödemeye hazir olmak bile toplumun gelecegi açisindan yeterli olmamakta. Çünkü egemen sistemler her zaman yeni stratejiler gelistirmis, ince taktikler devreye koymuslardir. Bizlere düsen, inancimiza ters düsmeyecek sekilde bu strateji ve taktiklere dogru ve üstün yanitlar vermek olmalidir. Fakat bizler Köroglu’nun “tüfek icat edildi, mertlik bozuldu” söylemindeki hatalara düsmüsüz. Mertlik bozulduysa, namertler çogaldiysa bir kenara çekilmek yerine, yeni taktikler devreye koymak gerekiyor. Bütün bunlardan yola çikarak çok önemli dersler almamiz ve önemli sonuçlara ulasmamiz gerekiyor.

Önderler toplumun bugünkü konumlarini belirlerken, bugünkü tutumlarin gelecegi de sekillendireceginin bilincindedirler. Bu manada sorumluluklari çok çok büyüktür. Iste önderlikte budur zaten. Yani genelin sorumluluk almaktan kaçindigi bir zamanda ortaya çikip sorumluluk alabilmektir.  Önderle r zor kosullarin, çetin dönemlerin insanlaridirlar. Kararlar alinip ve bu kararlarin en ivedi bir sekilde pratiklesmesi gereken zamanlarda önderler önderliklerini gösterirler. Yoksa rehavet döneminde ortaya çikan sarlatan ve soytarilarin önderlikle hiç bir ilgileri yoktur. Bu tip sahte önderlerin toplumsal kazanimlarda en ufak bir katkilari dahi yoktur. Aksine bunlarin kazanimlarin kayba dönüsmesinde katkilari vardir. Yalniz bu tip kisileri ciddiye almak gerekiyor. Bunlari ciddiye alirken, bunlarin toplumun gelismesindeki paylarindan, azimlerinden, yürekliliklerinden, çalismalarindan... dolayi degil. Bunlar ciddiye alinmalidir, çünkü bunlar gerçek önderlerin yolunu kesmek için bütün hilekârliklara, entrikalara, sahtekârliklara... basvururlar. Bunlara dikkat edilmesi sarttir.

Önderlik emek vermeyle gerçeklesir. Kendisini önemli sorun ve sorularla egitmeyen kisinin önderligi tartisilir. Önderlik çalismak ile olur. Herkeslerden daha fazla çalismayla olur. Önderlik siradanligi kabullenmez. Bunlar önderligin dogasina aykiri unsurlardir. Önderlik, kendi içinde bir disipline sahip olmalidir. Yilmadan yanlislari düzeltmeye çalismalidir. Pes etmek önderligin kitabinda yoktur. Dogru bildiklerini israrla, inatla, kararlilikla... savunmak vardir. Önderlik kendi dogrularina inanmakla beraber, baskalarinin dogrularini kendi dogrulariyla karsilastirmaktan çekinmez. Eger yanlis bir uygulama olmussa, bunun özelestirisini vermekten kaçinmaz. Önderlikle diktatörlük karistirilmamalidir. Bizlerin önderlik anlayisinda diktatörlük mahkûm edilmistir.

Önderlik emek, çaba, çalisma, yogunlasma, fedakârlik, disiplin, üretkenlik, kararlilik, inanç, irade, alçakgönüllülük, erdemlik... ilkeleri etrafinda sekillenir. Önderlik, nafile tüketimleri reddettigi gibi sadeligi esas alir. Önderlik özenti, taklitçi, yoz bir yasami reddetmekle beraber, buna alternatif bir yasami da somut olarak kendi yasamiyla yasayarak örnek olur. Önderlik, hak olani savunur, bütün haksizliklari reddeder.

Önderlerin, akilli, bilgili, adaletli, namuslu, vakur, cesur, cömert, yumusak huylu, vefali, dogru sözlü, sefkatli ve merhametli, sabirli ve aceleci olmamalari gerekir. Gerektiginde en büyük riski almak demektir önderlik. Ne kadar aksilik çikarsa çiksin yoluna, inandigi degerlere bagli olarak devam edendir önder. Kendi yanlisindan dolayi baskasini suçlamak gerçek önderlerin tutumu degildir. Zor durumlarda metaneti koruyarak, en olumsuz sonuçlari hesaplayarak ama olumlu düsünceyi de koruyarak dengeyi saglayan kisi önderdir.

Yukaridaki genel belirlemeler isiginda önderlere iliskin düsüncelerimizi az da olsa belirlemis olduk. Bu genel ilkeler dogrultusunda Alevi önder adaylarinin gereken sonuca ulasacaklari kanaatindeyiz. Alevi toplumuna önder olmaya aday kisilerin, Alevi inancinin özünü her halleriyle kendilerinde somutlastirmis olmalari gerekiyor. Onlarin her hareketleri ile Aleviligi temsil ettiklerini bilmeleri gerekiyor. Bir adim atmadan önce bir degil, bin defa düsünmeleri, tartip biçmeleri gerekiyor. Giyimlerinden tutalim, kullandiklari kavramlara kadar azami dikkat göstermeleri gerekiyor. Alevi inancinin temel degerleriyle ters düsen en küçük bir davranislari bile çok büyük zararlara yol açabiliyor. Alevi toplumunun son yüzyili bu tür aci tecrübelerle doludur. Bu söylenenler yerelden genele bütün Alevi önder adaylari için geçerlidir. Yani ücra bir kasabada bulunan bir kurum yöneticisi de, en az binlerce kisiyi bünyesinde barindiran bir kurum yöneticisi kadar duyarli olmalidir. Her haliyle Aleviligi en iyi bir sekilde temsil etmelidir.

Gelinen aşamada artık Aleviliğin tamamen yok edilemeyeceği anlaşılmıştır. Bu anlaşılmadan hareketle, yok edilemeyecek Aleviliğin mümkün mertebe farklı algılamalara ve yorumlamalara sebebiyet verilecek şekilde bir sunum ortaya çıkmıştır. Aleviliği, Alevi olup da inancını asgari düzeyde bile bilmeyen ve Alevi olmayan kesimlere "tanıtmak" için bir kampanyalar dizisi yıllardır sürüyor. Bununla amaçlanan Alevi olanların kafalarını bulandırmak, muğlak ve birbirinden farklı Alevilik tanımlamaları yaparak asırların imbiğinden geçmiş olan değerlerin içini boşaltmak ve böylece kendi çıkarlarına uyan bir toplumsal kesim oluşturmaktır. Olayın özeti, bunca birbirinden farklı ve toplumun bütün kesimlerine ulaşan anlatımların nedeni bu yönlü bir programın parçasıdır. Elbette iyi niyetli bir takım düşünceler, çalışmalar yok değil. Ancak yaygın iletişim araçları kullanılmak suretiyle yürütülen çalışmaların hizmet ettiği anlayışı ne yazık ki öyle masumane bir anlayış değildir. 

Bütün kuşatmalara, asimilasyona, baskılara, yok saymalara rağmen Alevilik var olmaya devam ediyor. Her ne kadar Alevilik inancına inanan Alevilerin sayısı eskiye oranla -yukarıda saydığımız olumsuzluklardan dolayı- azalmışta olsa, Alevilik varlığını sürdürüyor. Bütün olumsuzluklara rağmen, kendini inkâra zorlamalara rağmen Alevilik inancının varlığını sürdürmesi beraberinde bazı güçlerin hesaplarını yeniden yapmalarını getiriyor. Çeşitli güç odakları yok edilemeyen Alevi inanç gerçekliğini ve beraberinde toplumsal konumu kendi siyasi, ideolojik, ekonomik, çıkarlarına uygun hâle getirme çalışmaları yürütüyorlar. İşte bütün bu yaygın kitle iletişim araçlarıyla yürütülen kampanyaların ana merkezi bu güç odaklarıdır. Bu odaklar tek bir güç olmayıp çeşitli güçler olduğundan ve bu güçler arasında yerel ve global düzeyde  bir çok anlamda çatışmalar olduğundan, bu çatışma Aleviler ve Alevilik boyutuyla da sürmektedir. Bütün bu birbirinden farklı Alevilik tanımlamalarının dayandığı ana nokta burasıdır. Her güç kendisine uygun bir Alevilik modeli sunuyor. İnancın esas boyutu kimsenin umurunda değil. Dikkate alınan yegane unsur, kendilerine hizmet edecek şekilde dizayn edilmiş olan unsurdur.

Sakın kimse komplo teorileri uydurduğumuzu belirtmesin. Az buçuk dünyanın ve ülkenin genel gidişatına ilgi duyan herkes bilir ki, asırların getirdiği büyük bir birikimin sahibi olan Alevi toplumuna ilgi kaçınılmazdır. Dünyanın ve ülkenin yönetiminde olan ve yönetimlerde olmak isteyenler kesinlikle Alevi toplumunu hesaba katacaklardır. Katmamak gibi bir lüksleri yoktur. Nitekim bu güçler salt Alevileri değil, Alevilerden daha az etkinliğe sahip güçleri bile dikkate almak zorundalar. Bu manada kimse belirtilenlerin boş komplo teorileri olduğunu söyleyemez.

İşte gündeme tepeden dayatılan ve alttan alta yoğun tartışmalara ve bu tartışmaların sonucunda kafa dağınıklığına yol açan söylemlerin, görüşlerin asıl sebebi, global ve yerel düzeyde süren güçler dengesinin Alevilere yansımasıdır. Aleviler arasındaki bazı söz sahibi kişiler bilerek, bazıları da bilmeyerek bu oyunun oyuncuları arasındadırlar. Bazıları çıkarları gereği -ideolojik, ekonomik- bu oyunun gönüllü sürdürücüleri olurken, bazıları da farkında olmayarak kafa bulanıklığının neticesinden dolayı oyunu sürdürüyor.

Oyun, sanıldığından çok daha büyük. Büyük ve kapsamlı olduğu için de çok ince taktik ve yöntemlerle sürdürülmektedir. Bu yüzden belirttiklerimizin ilk etapta doğru algılanmaması bizce anlaşılır bir durumdur. Ama ne olursa olsun, hangi güç en mükemmel donanıma sahip olursa olsun, kazanacak olan asırların süzgecinden süzülerek, sayısız erenlerin hizmet ettiği ve kendi şahsında temsil ettiği anlayış olacaktır. Gerçek manada Hz. Ali sevdasını katıksız yüreklerinde taşıyanların olacaktır. Her ne kadar bu anlayışa sahip olan ve inancını hiçbir biçime, gösteriye koymadan bütün sadelikleriyle yaşayanlar azınlıkta da olsa, sesleri cılız hatta hiç çıkmasa da kazanacak olan ve insanlık var oldukça yaşayacak olan, yaşaması gereken bu inanç anlayışı olacaktır. Farklı güç odakları istedikleri kadar Aleviliği basite indirgemeye çalışsınlar. Şiiliğe yamamaya, Sünniliğe eklemlemeye çalışsınlar. İstedikleri kadar kendi dar ideolojilerinin arka bahçesi olarak görsünler, istedikleri kadar ırkçı fikirlerine alet etmeye çalışsınlar. İstedikleri kadar Hz. Ali’den, Oniki İmam’lardan koparmaya çalışsınlar. Başaramayacaklardır. Aleviliği öz mecrasından çıkaramayacaklardır.

Kimse Alevi inancının zengin fikir ve kültür anlayışının bazı yerlerini kırparak kendi düşüncelerine uyarlamaya kalkmasın. Gerçek manada Aleviliği bilmek ve Alevileri tanımak isteyenler, asla Alevilik hakkında bir tane doğruya on tane yanlış ekleyerek anlatmaya çalışanlara inanmasın! Dolayısıyla "Alevilik Şiiliktir, Sünniliktir, bir yaşam biçimidir, salt bir kültür anlayışıdır, Türkçüdür, Kürtçüdür, İslam dışıdır, solculuğun ta kendisidir..." gibi bazı yetersiz, yersiz ve yanlış bilgilerle yetinilmesin. Elbette bu tür iddia sahiplerinin bazı doğruları vardır. Ancak bir doğruya on yanlış ekleniyor. Bazı kavramlar manupile ediliyor. Bu hususlar dikkate alınmadan yapılan değerlendirmeler dayanaksız olmaya mahkumdurlar!

Yukarıda sayılan nedenlerden dolayı kafa bulanıklığı oluşturanların bir kez daha doğrularını gözden geçirmelerini salık veririz. Alevi olupd a "esas Alevilik budur" diyen ve bununla bilmeyerek de olsa bazı güçlere hizmet edenlerin, binlerce erenin asırlardır sürdürdüğü ve hizmet ettiği bu ulu YOL’u doğru sürüp sürmediklerini bir kez daha düşünmelerini salık veririz.

Gerçek YOL’u sürenlere Aşk ile!

Haklıyız.

Haklı olmak çoğu kez haklarımızın alınmasına yetmiyor.

Hatta haklı olduğumuzdan eminiz ancak haklılığımızı doğru gerekçelerler anlatamıyoruz bile. Hoş, doğru bir anlatımla anlatsak bile, anlatımlarımızı bilimsel verilerle desteklesek bile; kabul etmek istemeyenler için boşuna çaba sarf etmiş  oluyoruz.

Haklı olduğumuzu biliyorsak, davamıza sonsuz bir inancımız varsa, kendi bireysel doğrularımızı genel doğrularla test edip haklı olduğumuz sonucuna varmışsak; mutlak suretle kararlı bir şekilde ödenmesi gereken bedelleri ödeyecekte olsak mutlaka sonuna kadar, haklarımızı alıncaya kadar, gidilmesi gereken yer neresi ise sınırlarımızı zorlayıp o yere gitmeliyiz. Eğer haklılığımız söz düzeyinde kalıyorsa haklarımızı ilelebet olmasa bile uzun çok uzun süre alamayız.

Verili olanı red eden, mevcut, kabul gören ve genelleşmiş olan yaşam tarzlarına karşı çıkan, düşüncede yığınlardan ayrılanlar haklılıklarını çoğu kez ispatlayamazlar. Ya da haklı oldukları asırlar sonra ortaya çıkar. Tarih, yığınla benzer örnekle doludur. Ancak aynı tarih haklılıklarına inanmış olanların sabırla, cesaretle, umutla, kararlılıkla haklılıklarını kabul ettirmiş olanların sayısız örnekleri ile de doludur.

Haklı olmak, kesinlikle hakların alınmasına veya hakların verilecek olmasına yetmiyor. Haklı olmak ile beraber asıl iş hakkın alınması için mücadele etmektir.

Bizler, tarihten günümüze hakları gasp edilmiş bir toplumun evlatları olarak haklarımızın takipçisi olmak zorundayız.

Çok güzel bir deyim var; “Taşı delen suyun gücü değil, damlaların sürekliliğidir” diye. Haklı olduğuna inanan insan damla misali kararlı ve sistemli olursa her türlü zorluğu yenerek, en zorlu savaşlardan zaferle çıkarak başarıya ulaşır ve haklarını alır. Buna inanmayan, bundan şüphe duyan haklılığına inanmıyor demektir.

Zaferler elde etmek araba kullanmak veya zor bir aleti, makineyi, mekanizmaya ustaca kullanmak gibidir. Ehliyeti olmayan, araba kullanmasını öğrenmemiş, bilmeyen nasıl trafiğe çıkıp yol alamıyorsa, -veya arabaya biner binmez hemen kaza yapıyorsa- zaferler elde etmek isteyen kişide öncelikle nasıl zafer elde edebileceğini öğrenmelidir. Zaferler kazanıp haklarına kavuşmak için önce zaferlerin nasıl kazanıldığı öğrenilmelidir. Öğrenmek için her tür hastalıktan, yanlıştan, dogmadan, bulanıklıktan, kararsızlıktan arındırılmış bilinç ve azim/irade gereklidir.

Bütün bu belirtilenler akıl dışı teoriler değildir, gerçekçi önermelerdir.

Zaferler kazanmış olan ve elde ettiği bu zaferleri koruyan devletler, kurumlar, bireyler var mı dünyada? Varlar. Hem de çok varlar. Öyleyse bizlerde insan olduğumuza göre, düşünen ve üreten bir beyne sahip insanlar olduğumuza göre, hedefleri, idealleri olan insanlar olduğumuza göre neden bizlerde başarmayalım?

Ulu Hünkar Hacı Bektaş Veli`nin incinsen de incitme ilkesi bazı kimseler tarafından ya anlaşılmıyor ya da yanlış anlaşılıyor.

Bir çok kavramın içinin boşaltılması, farklı anlamlara gelecek şekilde sunulması gibi incinsen de incitme ilkesininde anlamı özünden farklılaştırılıyor. Bu elbette iyi niyetle yapılan bir iş değildir. Tamamen yapanların ideolojik- siyasi duruşlarıyla bağlantılıdır.

İncinsen de incitme ilkesini  pasiflik olarak algılayanlar oldukça fazla. Hayatın her anında, her anlamda pasiflik ve boyun bükücülük değildir incinsen de incitme ilkesi. İncinsen de incitme ilkesi, haksızlıklara boyun eğ, göz yum, yanlışları görmezden gel, doğrularını söyleme, duyarsız kal, bütün olumsuzluklara katlan... değildir. Her ne kadar birileri ısrarla bu değerli ilkeyi hayatın bütün alanlarında pasiflik, her şeyden el etek çekme olarak lanse etse de gerçek anlamı bu değildir. Alevi toplumu İmam Hüseyin'in de dile getirdiği gibi haksızlığı onaylamayan ve zalimliğe karşı mücadele veren bir toplumdur. Başta 12 İmamlarımız olmak üzere sayısız önderimiz bu onurlu mücadelede şehit düşmüşlerdir. Bu bir gerçekken nasıl bir cüretle birileri bize ulu Hünkarın bu ilkesini 'hayatın her alanında pasif olun' diye dayatır? Hayatın her alanında değil pasif kalmak, mücadele etmek gerekiyor.

Alevi toplumu hayatın gerçekleri ile korkmadan mücadele eden bir toplumdur. Kimseyi ezmemek ve kimseye ezilmemek esastır. Birileri toplumsal manada bizleri her haktan yoksun bırakacak ama bizler incinsen de incitme ilkesi gereği sesimizi çıkarmayacağız! Böylesi bir onursuzluğu hiç bir Alevi inançlı kimse kabul edemez. Kimse bizlerin derin Batıni manalar taşıyan ilkelerimizi kaba şekilde yorumlayarak bize karşı kullanamaz. Bu çok bilmiş ileri zekalılara kalsa bizler bireysel anlamda bile bizi ticari olarak bile bile zarara uğratanlara karşı bile göz yummalıyız, hoş görülü davranmalıyız. Yani adam cingözün teki ve Alevi inançlı birisini bile bile zarara uğratıyor ama Alevi inançlı kişi onu incitmemek için hiç bir girişimde bulunmayacak. Ya da bir kimse tarlamıza, evimize, iş yerimize el koyacak bin bir emekle oluşturduğumuz birikimlerimizin üstüne oturacak ama bizler incitmemek adına sesimizi çıkartmayacağız! Yani bizden incitmemek değil, enayilik bekleniyor. Birileri resmen bizleri enayi konumuna getirmek istiyor. Bu soysuzlara gereken cevabı vermek her Alevinin boynunun borcudur. Kimse kelime oyunlarıyla bizleri dolandırmaya kalkmasın. Bunları tarih boyunca sayısız kere alt ettiğimiz gibi günümüzde de gelecekte de alt edecek Alevilik bilincimiz vardır.

İncinsen de incitme ilkesinin hayatın her alanında pasiflik olmadığını açıkladık. İncinsen de incitme ilkesinin özü; kendisiyle, çevresiyle, doğayla barışık, hoşgörülü, alçak gönüllü, erdemli, tevazu sahibi, turab olmaktır. Af edici olmaktır, gönül kırmamaktır. Bütün bunlar elbette yapılan haksızlıkları onaylamak değildir. Aksine, eğer haksızlık varsa ve buna müdahale edilmiyorsa o zaman incinilir.

Haksızlığa karşı gelmemek bir yerde onaylamaktır. Bu durumda insan en başta kendisini incitir.

İncinsen de incitme, insanlara olabildiğince hoşgörülü yaklaşmaktır. Hatalarını, onları kırmayacak şekilde düzeltmektir. Ama asla yapılan hatalara, yanlışlara göz yummak değildir. Sürekli ve bıkmadan doğruları en güzel şekilde dile getirmek ve en mükemmel şekilde uygulamaktır.

Olayın özü bu şekildedir. Kimse kavramları kullanarak kendi yanlışlarının üstünü örtmeye kalkışmasın. Yaşananlar tanıktır ki, bu tür dalaverelere kanmıyoruz. En doğru olanı yanlışlarına kılıf bulmak yerine bir an önce bunları nasıl düzeltirim diye düşünmek ve çabalamaktır. Böylesi en anlamlısıdır.

Bir çok kez yaptığımız gibi soru sorarak başlayalım.

İnsanın kendisini aşması mümkün mü?

Uzatmadan cevabı verelim: evet, mümkün.

Toplumsal olarak baktığımızda veya genel insanlık açışından baktığımızda insanın kendisini aşmasının, daha bir üst boyuta çıkmasının mümkün olduğunu açıkça görebiliriz. Eğer insanlığı oluşturan insan/birey kendisini aşacak potansiyele sahip olmasaydı, insanlık bu boyutta (her haliyle gelişme) olmazdı. Çok geri bir durumda kalır, belkide yok olurdu. Demek ki, insanda öz itibariyle daha bir üst boyuta ulaşacak bir cevher mevcut. Tek tek bireylere düşen bu cevheri bulup ortaya çıkarmaktır.

Az buçuk tarih ve toplum bilincine sahip bir insan etrafına bir göz attığında insanın kendisini aşıp bir üst boyuta çıkmasının mümkün olduğunu görür. Dolayısıyla “insanın kendisini aşması mümkün mü?” adlı sorumuz da böylelik cevaplanmış olur. Bu soruya cevap bulunduğuna göre ikinci soruya geçebiliriz. Ancak ikinci soruya geçmeden önce kendini aşmadan kastımızı bir kaç cümle ile de olsa belirtmek gerekir.

Kendini aşmak, kendine güvenmektir. Kendisini düşünsel olarak geliştirmek, duygusal olarak yetkinleştirmektir. Yaşamın anlam ve önemini kavramak, anlamlı bir yaşamın sahibi olmaktır. Olunmuyorsa bile olmaya çalışmaktır. Kendini aşmak, sorunlara çözüm-sorulara cevap bulmaktır. Bir bütün halinde yaşamda üretken ve verimli olmaktır. Kendisinin ve toplumunun şahsında insanlığa yararlı olmaktır. Ötelerin ötesine gitmeyi istemektir, bunun maddi temellerinden yoksun olunsa bile, düşünsel manada buna yoğunlaşmaktır. Kısacası hayatın sırrına vakıf olmaktır/olmaya çalışmaktır.

İnsan kendisini nasıl aşar?

İnsanın kendisini aşıp daha anlamlı bir hayatın sahibi olması için atadan-deden kalan çokça  maddi birikime, üstün bir zekaya, mükemmel olanaklara, üst düzey bir eğitime, askeri bir disipline, toplumsal etikete vb. sahip olması gerekmiyor. Tek sahib olunması gereken inanç, istek, irade, kararlılık, arayış ve en önemlisi de sistemli bir çalışma yöntemidir. Altını çizerek tekrar belirtelim ki sistemli bir çalışma olmadığı zaman, varılmak istenen hedef hep uzak kalır. Ancak sistemli bir çalışma olduğu zaman er-geç hedeflenen menzile varılır.

Sistemli çalışmak nedir?

Her şeyden önce sistemli çalışmak, “Selbstdisziplin”dir. Selbstdisziplin Almanca bir kavram olup insanın kendi kendisini denetim altına alması, yönlendirmesi, disipline etmesi, oto kontrol olarak yönetmesidir. Bununla anlatmaya çalıştığımız, dışarıdan bir kuvvetin gelip insanın kendisini aşmasına güç getiremeyeceği, asıl gücün insanın kendi içerisinde olduğu ve bunun insanın öz iradesi ile ortaya çıkacağı gerçeğidir

Bazı kesimler ve kimseler kabul etmese de genel manada bütün dünyada kadınlar, erkek egemen anlayışın hakim olmasından dolayı eziliyor. İnsanların yaşadığı diğer sorunlara ek olarak kadın birde cinsiyetinden dolayı eziliyor. Bu tartışılması bile gereksiz bir gerçekliktir. En gelişmiş demokratik toplumlarda bile kadın cinsiyetinden dolayı eziliyor.

Dünyayı hala -ne yazık ki- erkek egemen anlayışı yönlendiriyor, yönetiyor. Kadın-erkek eşitliği çoğu kez söylem düzeyinden öteye geçmiyor.

Elbette dünyadaki bütün kadınların cinsiyetlerinden dolayı uğradıkları baskıları, yaşadıkları acıları durdurmak gibi bir şansımız/gücümüz yok. Yine kadının eşitliği konusunda bazı çok bilmiş “kadın hakları savunucular” kadar söz söyleme gücünde de değiliz. Ancak ne var ki Alevi kadınının şahsında bütün dünya kadınlarına kendi penceremizden bakarak düşüncelerimizi söyleyebilme ve düşüncelerimizi eyleme geçirme hakkına sahibiz.

Değerlerin erozyona uğradığı, toplumsal moral bozukluğunun yaşamın her sahasında etkin bir şekilde his edildiği, yozlaşmanın “ilericilik, çağdaş olmak” gibi argümanlarla benimsettirildiği, yobazlığın ve gericiliğin “değerlerin muhafaza edilmesi, savunulması” olarak yutturulduğu zamanlarda, Alevi kadının yaşamın her alanında kendini konuşturma zamanıdır.

İddia sahibi, bilinç, kararlılık, irade sahibi kadın; değişimin ve gelişmenin sahibi olacaktır.

İnsan, kadınıyla-erkeğiyle yüce bir varlıktır. İnsanın şahsında bütün cümle alem, kainat değerlidir. İnancımızın temelinde insana saygı vardır. İnsanı merkeze alan bir inançtır Alevilik. İnsana yaklaşım bir noktada “hakka” yaklaşımdır inancımızda. İnsanın esas olduğu, insana sevgi ve değerin asıl olduğu bir inançta kadın-erkek ayrımı olmaz/olamaz. Belki bir çok inancın, ideolojinin, akımın teorilerinde kadın-erkek eşitliği vardır. Ancak pratikte, teoride belirlenenler işlevsiz kalıyor. Pratikte açığa çıkan erkek egemenliği oluyor. Oysa bizlerin inancı Alevilikte kadın-erkek eşitliği yaşamın bütün alanlarında mevcuttur. Bunu en açık bir şekilde toplumsal ibadet töreni olan cemlerde görebiliriz. Cemlerde kadın-erkek ayrı ayrı bölümlerde değil, toplu olarak ibadet ederler. Cemde kadın-erkek yoktur, insan vardır. Hatta egemen inanç mensupları Aleviliği ve Alevileri karalamak için, Alevilikteki bu kadın-erkek eşitliğini kullanmak istediler. Mum söndü ve daha gerçek dışı bir çok iftirada bulundular. Bütün bu gerçek dışı, çirkin, utanç verici iftiraların dayandığı temellerden biride, Alevilerin kadın-erkek eşitliğini hayatın her alanında hakim kılmalarıdır.

Elbette Aleviler üzerindeki yoğun baskı ve katliamlar ve Aleviliğin yasaklı olması,  Alevilerin, Aleviliklerini tam manasıyla yaşamamaları sonucunu doğurmuştur. Bunun sonucunda bu temel anlayışa sahip Alevi toplumunda zaman zaman bazı sapmalar yaşanabiliniyor. Ancak özde bu eşitlikçi temel tutum varlığını koruyor.

İşte bu baskıların ve yasakların sonucunda Alevi kadını inanç, felsefe, kültür boşluğu yaşıyor. Bu boşluğu yaşadığının bilincinde olmayarak bu boşluğunu bir takım yozlaştırıcı şeylerle  doldurmaya çalışıyor. Ya da yobazların ideolojik argümanlarını çürütecek Alevilik Bilincinden yoksun olduğu için, onlara benzemeye çalışıyor..

Salt Alevi kadını değil, bir bütün halinde toplumumuz büyük bir alt-üst yaşıyor. Ancak bunun en tahripkar sonuçları Alevi kadınının şahsında ortaya çıkıyor. Bu gerçekler bizi üzüyor olsalar bile orta yerde duruyorlar. Bizlere düşen; sorunlar yokmuş gibi davranmak yerine gerçekliğimizi doğru kavramak ve bu doğrulardan yola çıkarak amansız bir şekilde bizleri gerileştiren, yozlaştıran, yobazlaştıran, yoksullaştıran, yolsuzlaştıran ne varsa üzerine gidip düzeltmektir.

Başta Alevi kadınları olmak üzere, toplum olarak kendi inanç değerlerimize daha bir yoğunlukla bağlanmalıyız. Yozlaşarak veya yobazlara benzemeye çalışarak bir yol alamayacağımızı geçmiş tecrübelerden biliyoruz.

Alevi kadını, kendisini kuşatan yozluk ve yobazlık çemberinden kurtulacak inançsal değerlere sahiptir. Alevi kadınına düşen, bu değerleri yaşamsal kılmaktır. Bu değerleri yaşamsal kıldığı zaman her tür sorunu aştığı gibi, ideal bir anne, mükemmel bir eş, değerli bir arkadaş, saygılı bir abla/kardeş, gurur duyulan bir evlat; kısacası özlenen insani kamillerden olur. Ve bu insani kamil çok güzel evlatlar yetiştirdiği gibi, bütünlüklü olarak, çevresinden başlayarak insanlığa güzellikler katacaktır.

Alevi kadını, kendisini geri bırakan, yaşamını anlamsız bir şekilde yaşamasına neden olan basit, ucuz, değersiz, çirkin ne varsa acımadan yırtıp atmalıdır. Yaşamı anlamına uygun bir şekilde yaşamalı/ yaşamaya çalışmalıdır. Her nefes alış verişi bile soylu bir davranış görerek, hayatın sırrına vakıf olmaya çalışarak, güzellikleri islemelidir hayata. Alevi kadını, Hz. Fatma Anaların, Hz. Zeyneplerin, Hüsniyelerin, Kadıncık Anaların ve daha nice güzel Anaların, Bacıların yürüdüğü bu yolda hiç bir yanlışa sapmaz. Aksine, her nefeste güzellikleri işleyerek, en ücra noktasına kadar hayatı his ederek varılması gereken menzile bu yol ile varır.

Yöresel Ardahan - Damal Alevi Kadinlarin giyimi.

Büyük bir iddianın sahipleri kararlıklarından bir an olsun bile vazgeçmemelidirler. hayatlarını ideallerinin gerçek olması doğrultusunda programlamalıdırlar. Her anın değerli olduğu yaşamlarını mümkün olduğunca olumsuzluklara kapalı tutmalıdırlar.

Madem ki büyük bir iddianın sahibidir insan, o halde gerekli çalışmayı göze almalıdır. Bazı doğruları hakim kılmak isteyen, bazı anlamlara ulaşmak isteyen ataleti kabul etmemelidir. Bu istemler söz düzeyinde kalırsa ve kişi gerekçe bulmada ustalaşmışsa sadece kendisini kandırabilir. Bu, doğrularına inanmadığının kanıtıdır da. Doğrularına inanmayan kimse beyhude bir yaşamın sahibidir. Oysa hedeflenen gerçek manada anlam kazanmış bir yaşamın sahibi olmaktır.

Istisnasiz her toplumun kendine has bazi sembolleri, o toplumun genel yapisina uyan isaretleri vardir. Ilkel kabile toplumlarindan günümüz devletlerine, totemlerden ulusal bayraklara kadar semboller varligini sürdürüyor. Sembollerin tarihi insanlik tarihi kadar eskidir dersek yanilmis olmayiz.

Sembollerin önemini günümüzde kimse yadsiyamaz. Çogu zaman sembollere yüklenen anlamlarin disinda algilamalara da sebep olsa sembollerin önemi varligini sürdürecektir. Bu baglamda Alevi toplumunun sembolleride daha bir anlam kazaniyor. “Utanç duyulan” bir inanç toplumundan kendini öz kimligiyle tanitan bir topluma geçis sürecinde Aleviligi animsatan sembollerin önemi kat kat artiyor. Hatta bu semboller öyle bir çekicilik arz ediyor ki Alevi inancina mensup olmayanlarda Aleviligi çagristiran, Alevi olanlarin sahiplendikleri sembolleri rahatlikla kullaniyorlar. Bu çekicilik beraberinde inancin özüne, olusum tarihine, kültürüne ve toplumsal yasayisa bir ilgiyi de getiriyor.

Zülfikar, Hz. Ali'nin ucu çatalli kilicinin adidir. Bu kiliç Hz. Ali'ye Hz. Muhammed tarafindan hediye edilmistir.

Zülfikar'in tarihsel islevi çok önemlidir. Bu tarihsel önemlilik kendisini günümüzde kolye biçiminde bir sembolle güncel hale getiriyor. Kolye olarak boyunlara asilan, yüzüklerin üstüne islenip parmaklara takilan ve daha benzer takilarin, esyalarin üstüne islenen Zülfikar adeta “Alevi olmanin” sembolü olmus durumdadir. Süphesiz her boynuna Zülfikar'i sembolize eden kolye asan kisi Alevi degildir. Ya da Alevi ise dahi Alevi inanç gerçekligini tam manasiyla kavramis degildir. Ancak genel yansima bu sekildedir.

Tarihten günümüze Alevilerin kullandiklari bir çok sembol olmasina ragmen Zülfikar sembolünü belirgin sekilde ön plana çikmasinin birden fazla nedeni vardir. Her seyden önce Zülfikar gerçek adaletin simgesidir. Tarihsel ve gerçek Zülfikar daima haklidan ve hakkaniyetten yana olmustur. Bu anlamda kolye biçimindeki temsili Zülfikar'da hakkaniyetin, dogrulugun, dürüstlügün, adaletin temsilcisidir. Baska bir deyimle, adalet ve hakkaniyet isteyenlerin sözcüsüdür.

Kimse Zülfikar'i salt bir savas araci olarak algilamasin. Ya da Zülfikar'i siddetin, kan dökücülügün sembolü olarak algilamasin. Tarihte de Zülfikar'in islevi adalet ve hakkaniyeti yerine getirmek ve haklidan yana olmak olmustur. Günümüzde de sembol olarak; adalet isteyenlerin sembolü olarak bu islevi yerine getiriyor. Zülfikar'i bir siddet araci Alevileride siddeti kutsayan bir toplum olarak lanse etmek gerçeklere aykiri bir durumdur. Gerçekte Zülfikar adaleti ve dogrulugu temsil ediyor, Alevilerde dogrularin takipçisi bir toplumdur. Istisnalar kaideyi burada da bozmaz. Genel manada dogrulugun, adaletin hakim oldugu, esitligin egemen oldugu, her türden haksizligin giderildigi (ya da minimum düzeye çekildigi) bir dünya özlemindedir Alevi toplumu. Zülfikar'i bu baglamda degerlendirmek, haksizliklara ugramis ve herkes için adaletin insani bir hak oldugunu benimseyen bir toplumun sembolü olarak kabul etmek gerekiyor.

Amerika Birleşik Devletleri’ne yapılan saldırı dünyanın ekonomik, askeri ve siyasi dengelerini alt üst etmiştir. Cepheler değişmiş, tavırlar gözden geçirilmiş ve yeniden biçimlendirilmiştir. Konularında uzman çeşitli akademisyenler dünyanın yeni bir yapılanma içine girdiğini belirtiyorlar. Biz burada saldırının nedenlerini, kimler tarafından yapıldığını, komplo teorilerini tartışmayacağız. İlgilenenler açısından olay bütün detaylarıyla günlerce tartışıldı. Bizlerin asıl tartışmak istediği, isteyerek ya da istemeyerek olayların içerisinde olan Alevilerin tavrıdır. Daha doğrusu tavırlarının ne olması gerektiğidir.

Bilindiği gibi Alevilik İslam dininin Ehlibeyt inancının Anadolu temsilcisidir. Alevilik inancına sahip Aleviler tarih boyunca ve günümüzde egemen Sünni iktidarlar tarafından sistematik bir şekilde katliama, aşağılanmaya ve asimilasyona tabi tutulmuşlardır / tutulmaktadırlar. Gelişen olaylar saldırının arkasındaki gücün Afganistan’daki Taliban rejiminin desteklediği Sünni mezhebinin Vahabi koluna ait kişilerce gerçekleştiği yönünde. Bu bir iddia olsa dahi olaylar Alevileri yakından ilgilendiriyor. Eğer gerçekten bu iddia edilen güç bu saldırıları gerçekleştirmişse, gelişecek olan olaylar Alevileri daha yakıcı bir şekilde taraf olmaya itecektir.

Her halükarda dünya yeniden şekilleniyor. Bu yeniden şekillenen dünyada Alevilerin durumu nasıl olacak. Dünyayı yeniden şekillendiren egemen güçler Alevileri hesaba katıyorlar mı? Eğer Alevileri önemsiyorlar ise bu nasıl bir etki verecek. Aleviler bu olası gelişmelerden nasıl en az zararla çıkabilirler.

Aleviler değişen dünya dengelerini nasıl kendi lehlerine çevirebilirler. Buna bağlı olarak Alevi hareketinin bileşenleri nasıl bir siyasi ve ideolojik yapılanma içerisindeler.

Olayların arkasından günler geçmesine rağmen Alevi hareketinde herhangi bir tepki olmamıştır, olmuşsa da pek kayda değer bir açılım olmamıştır. Alevi önderi ve örgütü iddiasında olanlar ciddi bir değerlendirme yapamamışlardır. Kendisine "Alevi Aydını" sıfatını takanların da herhangi bir değerlendirmeleri yoktur. Oysa bilinir ki; örgüt ve önder olmak bu tür olaylara doğru teşhis koymak ve ona göre politika belirlemektir.

"NE YOZLUK, NE YOBAZLIK". Bu bizlerin temel sloganlarından birisidir. Şüphesiz bu slogan daha çok birey için söylenmiştir. Ama bu kurumsal anlamda devletler ve o kadar güçlü oluşumlar için de kullanabiliriz. Bu son olaylarla bağlantısına gelirsek; bir tarafta dünyayı egemenliği altına almaya çalışan, kültürüyle, sanatıyla onları an be an fetheden dev bir imparatorluk, diğer yanda yobazlığın da sınırlarını zorlayan bir güç. Biri birinden beter. Bir tarafta dünyadaki haksızlıkların sorumlusu, diğer tarafta İslam’daki  haksızlıkların sorumlusu. Bu iki güçte haksiz bir konumdadır. Ve olayın üzücü tarafı üçüncü bir seçeneğin olmaması. Nitekim yapılan çağrılarda "ya bizden olacaksın, ya onlardan" diyerek insanları taraf olmaya zorluyorlar. Hayır, bu iki güçte haksızdır. Ve Aleviler bunların hiç birine taraf değildir. ABD’ye taraf değildir çünkü; ABD sistemi dünyadaki milyarlarca açın sorumlusudur. Aleviler yobazlara taraf değildir çünkü; tarih boyunca ve şimdi yobazlar Alevileri katletmişlerdir. Nitekim Afganistan’da  bulunan ve Anadolu Alevileriyle benzerlikleri az olan ama Ehlibeyt taraftarı olan Şiiler de bu yobazların baskılarına ve katliamlarına maruz kalmışlardır. Üçüncü bir seçenek olmalıdır. Ve bu seçenek gerçek anlamda demokrasi, adalet ve özgürlük olmalıdır. Alevilerin müttefiki bu değerleri savunanlardır.

Umarız Alevi örgütleri kendilerinin birebir taraf oldukları bir olayın gidişatını belirlerler. Bunu yapamazlarsa dahi Alevi inancını insanlığın gündemine alabilirler. Kamuoyunda İslam’a ve onun içindeki çelişkilere muazzam bir ilgi var. Aleviler açısından mutlaka değerlendirilmesi gereken bir durumdur. Ama maalesef Alevi hareketinde köşe taşlarını kapmış olanların pek öyle bir dertleri yok.

Bütün bunlardan yola çıkarak bazı önerilerimiz olacak. Çeşitli ülkelerde bulunan Alevi kurumları bu ülkede bulunan devlet kurumlarına, parlâmentolara, bakanlıklara, milletvekillerine, partilere, sendikalara, büyükelçiliklere, basın kurumlarına ve benzeri kurumlara o ülkenin dilleriyle yazılmış Alevi inancını tanıtan ve Alevi hareketini tanıtan mektuplar gönderebilirler. Daha doğrusu göndermeliler. Biz gücümüz oranında bunu yapmaya çalışıyoruz. Bunu salt Alevi örgütleri değil, tek tek bireyler de yapabilirler. Eğer bu dönemde Alevi inancını tanıtma fırsatı bulursak Alevilik adına önümüzdeki dönem inanılmayacak gelişmeler olacaktır.

Gelinen aşama tam anlamıyla kavranmamış da olsa, yeteri kadar açığa çıkmamış da olsa, kendisini iyi kamufle etse de; Alevi örgütlenmesinde bir çetenin varlığı artık kesinleşmiştir. Çeteden kastımız çetelerdir. Çünkü mevcut örgütlenmedeki çete, birbirinden bağımsız hareket ediyor. Söylem olarak daha anlaşılır  olduğundan biz çete diyoruz. Ama söz konusu olan çetelerdir.

Evet, Alevi örgütlenmesinde bir çete mevcut. Bu çete örgütlenmenin önündeki en büyük engeldir. Bu çete Alevi toplumuna zarar vermektedir. Toplumun gelişim sürecini durdurmakta, bunu yaparken de kendisini toplumun çıkarını savunan kahraman olarak lanse etmekte. Meşhur halk tabiriyle, kuzu postundaki kurttur.

Bu aşamaya nasıl gelindi, çete nasıl örgütlere -dolayısıyla topluma- hâkim oldu, verdiği zararlar nelerdir, çeteyi toplum nasıl tanıyıp, tasfiye edecek? Bunları biraz açmak gerekiyor.

Bilindiği gibi Alevi toplumu 1950’li yıllara kadar genelde köylerde yaşardı. 1950’li yıllardan sonra kentlere yerleşmeye başladı. 60, 70 ve 80’li yıllarda ise başta Avrupa olmak üzere dünyanın çeşitli coğrafyalarına göç etmeye başladı.

1950’li yıllarda köylerden büyük şehirlere göç eden Aleviler, kendi ezikliklerini gidermek ve toplumsal konumlarını yasallaştırmak için kitlesel diyebileceğimiz bir şekilde çocuklarını okullara gönderdiler. Burada bir çelişik durum gibi gözükse de, bireysel bir kurtuluş için okullara gidildiği gibi görünse de, özünde Alevi olmaktan doğan sorunları aşmak ve kendini devlete kabûl ettirmek için okullara gidildiği görülebilir. Alevi inancının zıtları tarafından dahi itiraf edilmek zorunda olan özelliklerden birisi, Alevi inancının sürekli gelişimi önerdiği gerçeğidir. Bir çok Alevi önderinin özdeyişinde de somutlaşan bu gelişime açık olma, çağı yakalama hatta çağı aşma felsefesidir. Nitekim Alevi toplumunun bu ilerici özü, tarih boyunca hep aydınlığın, ilericiliğin göstergesi olmuştur. Kitlesel anlamda yüksek okullara giden Alevi gençliği, Alevi inancındaki bu aydınlık özü almıştı. Bu aydınlık felsefe, çeşitli ideolojilerin adeta iştahını kabartıyordu. Tarih boyunca hep böyle olmuştu. 1950’li ve 70’li yıllarda da olan buydu. Aleviler, inançlarının gereği hep zalimlerin karşısında olup katliamlara, acılara göğüs germişlerdir. Uzun bir dönem diyebileceğimiz yaklaşık 1800’lü yıllardan başlayarak 1970’li yıllara kadar geçen zaman diliminde, Aleviler ciddi bir örgütlenme geliştirememişlerdir. Bunun sonucunda örgütsüz kalmış ve her türlü Alevilik dışı düşünceye açık hâle gelmişlerdir. Amacımız burada olayların tarihi seyrini bütün detayları ile vermek değil. Belirtmek istediğimiz; 1950’li yıllarda şehirlere göç eden Alevi toplumunun, 1960’lı yıllardan başlayarak çocuklarını okullara gönderdikleri ve bu çocukların, dünyadaki gelişmelerinde etkisiyle Anadolu’da ortaya çıkan ideolojik örgütlerin etkisinde kaldıklarıdır. 68’li yıllar dünyada bir çok gelişmeye, değişime sebep olmuştur. Doğal olarak bunun Alevilerin yaşadığı coğrafyada da etkileri olacaktı. Ama doğal olmayan, sol hareketin 68’den başlayarak Türkiye’deki kadrolarının çoğunu Alevilerden oluşturduğudur. Aleviler sol hareketler için hazır bir kitleydiler. Binlerce Alevi öğrenci bu hareketlerin kadrosuydu. Burada bir şeye dikkat etmek lâzım. O da; önder kadroların çoğunluğu Sünni inançlıydı. Ara kadroların ve kitlenin tamamına yakını Aleviydiler. Neticede sol hareket yenildi. Sol hareketin yenilmesi, Alevilerin günümüze değin uzanan ve günümüzde Alevi toplumunun başına belâ olan çetenin de başlangıcı oldu. Hoş, sol hareketi devrim yapsaydı, bunun Aleviliğe ne gibi katkıları olacaktı? O da ayrı bir tartışma konusu. Sünniler kendilerini her anlamda örgütleyip dünyaya açıldılar. Aleviler ise sol hareketlerin yenilgisinin ceremesini çektiler. En ağır işkenceleri görüp, katledildiler. Yıllarca zindanlarda çürüdüler. Ekonomik anlamda sıfırında altına düştüler. Amacımız sol hareketleri küçümsemek değil, ama bazı doğrularımızı ortaya koymak zorundayız. Şöyle bir iddiada bulunmak yanlış olmasa gerek; eğer Aleviler 68’li yıllardan başlayan -ve etkisi azalmışta olsa günümüzde de devam eden- sol hareketlerde Sünniler kadar yer alsalardı, durum ne olurdu? Olacağı; bunca acı, ölüm, işkence yaşanmayacaktı. Şu anda yönetim kademelerinde binlerce Alevi olacaktı. Ama böyle olmadı, onun yerine her şeyini kaybetmiş bir toplum çıktı. Maddi kayıplar da önemlidir ama manevi kayıplar daha önemli. Aleviler inançlarını yitirdiler. Belki zamanla yürekli aydınlar yazacaktır. Ama şimdiden bilinen; Alevi toplumunun 1950’li yıllardan beri sistemli bir şekilde asimle edildiğidir. Alevi gençliğinin çeşitli kılıflar ile tasfiye edildiğidir. Şimdilik bilinen, çeşitli odakların Aleviler hakkında planlar yaptığı ve bu planların başarıyla uygulandığıdır. Bunun sonucudur ki; günümüzde dahi Alevi çocuklarına zorla Sünnilik öğretilmekte. Alevilik resmi anlamda yasaktır.

Yine bir çok kişiler, Aleviler hakkında tarih boyunca söylenmiş itirafları günümüzde de Alevilerin gözlerinin içine bakarak söylüyorlar. Şimdi günümüzde kendisini Alevi önderi diye tanıtanlara sormak gerekmez mi; “Madem ki sen bu toplumun önderi olduğunu söylüyorsun, o zaman neden bu toplumun çocukları hâlâ okullarda Sünniliği öğrenmek zorundalar?” Bu sizce de bir çelişki değil mi? Neden her türlü meşru yöntem kullanılarak Alevi inancı yasallaşmıyor? Yasallaşmak yetmez. Neden her türlü meşru yöntem kullanılarak bu toplum çağdaş dünya ile bütünleştirilmiyor? Bütün örgütler ve onların yöneticileri çetedir demiyoruz. Demek istediğimiz; bilinçli ya da bilinçsiz bu toplumun geri bırakılması, kendi değerlerine yabancılaşması, yozlaşması bu kurumların ve onların yöneticilerinin sayesinde olmaktadır. Adım adım Aleviliği inanç olarak yitirmiş bir toplum yaratılıyor. Alevilik hakkında çıkan yayınlara bir bakın. Her birinin ayrı bir Alevilik tanımlaması var. Bu neden böyle? Alevi örgütlerinin içindeki çeteler yüzünden öyledir.

Belirtmeye çalıştık. 70’li, 80’li yıllarda sol hareketler içinde yer alan ve sol hareketin deyimiyle onların en pısırık, korkak, menfaatçi, feodal kesimini temsil edenler, sol hareketin yenilgisi sonucu Alevi örgütlenmesine sarıldılar. Kendileri, adı Alevi olan ama Alevilik dışında her şeye benzeyen kurumlar oluşturdular ya da iyi niyetle kurulmuş kurumlarımıza “dadandılar”.

Alevi toplumu mazlum bir toplumdur. Abarttığımız sanılmasın. Gerçekten öyledir. “İncinsen de incitme” şuuruyla hareket eden bir toplum, mazlum bir toplumdur. Böyle olduğu için bu sol jargonu iyi kullanan, ağzı iyi laf eden ama söylediklerinden bir şey anlaşılmayan, değil Aleviliğe hiç bir şeye inanmayan bir dönekler ve çeteler sürüsü, örgütlenmenin kritik noktalarına hâkim oldu. 70’li yıllarda başlayan Alevi örgütlenmesi, aradan 30 yıl geçmesine rağmen bir adım dahi ileri atmamıştır. Şimdi çete bağıracak. Şunu yaptık, bunu yaptık diye. Doğru yaptılar. Alevileri yozlaştırdılar. Alevi örgütlerini iyi pazarladılar, dernekleri kahvehaneye çevirdiler, kendi iğrenç işkembelerini doldurdular. Yani Alevileri ona, buna sattılar, binlerce kadroyu ve kadro adayını örgütlerden dışladılar. Kendi iğrençliklerini, beceriksizliklerini, inançsızlıklarını topluma hâkim kılmaya çalıştılar. Düşünün bir; bir derneğimiz bir gece düzenliyor. Onlarca namuslu, inançlı Alevi çalışıyor, çabalıyor, maddi ve manevi kayba uğruyor. Neticede, toplumuna bir katkı olsun diye fedakârlık yapıyor. Ama geceden elde edilen geliri, alkol bağımlısı, yoz bir yaşamın sahibi bir sanatçı bozuntusu alıp gidiyor . Bu alçak kişi, Pir Sultan’dan iki deyiş okudu diye geceden elde edilen geliri alıp, içki masalarında çeteyle beraber yiyor. Şimdi bu alçaklık değil mi? Kendi ürettiği bir şey yok. Hâlâ bitiremedikleri Pir Sultan’ı kullanıyorlar. Böyle bir uygulama hangi toplumda var? Şimdi bir Sünni cemaat gece veya benzer bir etkinlik düzenleyecek, gelen sanatçı para talep edecek. Bu mümkün değil. Ama iş Alevilere gelince durum değişiyor. Neden böyle soyuluyoruz? Neden buna dur denilmiyor? Denilmiyor, çünkü bu alçakları davet eden çetedir. Kimi kime şikayet edeceğiz. Derneklerimiz tam bir yozluk merkezi olmuşlardır. Bilindiği gibi istisna kaideyi bozmuyor. Dernekler adeta kahvehane, kişisel ihtirasları tatmin merkezi, feodalizmi inatla yaşatmaya çalışan merkezler konumundadır. Oysa oralar bir ilim, irfan merkezi olmalıydılar. Bu olumsuzluklara karşı çıkan, beyni ve yüreği Alevilik için atan insanlar ise bin bir iftira ve entrikayla derneklerden uzaklaştırılıyor. Bir de sözüm ona bu çete kendisini demokrat olarak tanıtıyor. Hâlbuki derneklerdeki yanlışlığı görüp, söyleyenlere derneğe girmeme cezası veriliyor. Olmaz demeyin oluyor. İsteyene kanıtlarımız hazır. Yani kendisini Avrupa’daki demokrat partilere demokrat olarak tanıtanlar, Avrupalıların lânetle andığı engizisyon dönemini yaşatıyorlar. Yürekli, kimseye diyet borcu olmayan, inançlı, bilgili gençliği derneklerden aforoz ediyorlar. Böylesi bir tecrit ve dışlama  dünyanın hiç bir yerinde yok (Varsa böyle bir durum hatırlatın) .Ama çetede var. çünkü onların Alevilik diye bir dertleri yok. Onların derdi, kendi kişisel çıkarlarıdır. Bu çete pısırık olmasaydı, şimdiye değin çoktan bu yanlışları görüp söyleyenlere karşı şiddete başvurmuştu. Ama korkaklığından başvuramıyor. Yoksa demokrat olduğundan değil.

Belki söylediklerimizi tam olarak ifade edemedik ama anlamak isteyenler, gerçeği görmek isteyenler durumun vahametini kavramışlardır. Buradan bu vesileyle çağrımızı bir kez daha yineliyoruz: namuslu aydınlar ve inançlı gençler bu toplumun temel dinamikleridir. Bu anlamda gençliği ve aydınları göreve davet ediyoruz. Yarın tarih karşısında mahcup olmayın!  

Hedefleri netleşmiş

bilinci berraklaşmış

ufku genişlemişti.

Kararlı

kendinden emin

neyi istediğinin bilincinde olarak yürüyordu.

Her ne kadar sesli olarak söylemese de, bir şarkı

mırıldanıyordu:

"Sıra sende

sıra sende

katıl kavgaya

sıra sende

sıra sende

al özgürlüğü.

Biz ki bu yola

nice canlar verdik

tutunduk Pir Sultan’a

türküler söyledik."

Şarkısını o kadar içtenlikle söylüyordu ki;

adeta sözler kendiliğinden akıp gidiyordu.

Ne kadar da doğru.

Pir Sultan’a tutunup türküler söylemek.

Pir Sultan bir değer,

sembol,

simge.

Boşuna söylenmiyor;

"Pir Sultan pirimiz

onun için ölürüz."

Artık iyice biliyorduk ki; Pir Sultan’a tutunup türküler

söyleyenler özgür insanlardı.

Özgür insanın

güzel insan olduğunu,

yaratıcı,

üretken,

paylaşımcı,

gelişmiş insan olduğunuda biliyordu.

Özgürlüğün zıddı köleliktir.

Bedensel kölelik somuttur,

ya ruhsal,

düşünsel kölelik...

İşte zamanede yaşanan düşünsel,

ruhsal kölelikti.

Bu tür köleliği yenilgiye uğratıp özgürleşmek

çok zordu.

Bedel gerektiriyordu.

Köle bedel vermiyordu.

Köleliğin doğal sonucu olsa gerek, belki verecek bir

şeyi kalmamıştır.

Her halûkârda özgürlüğü istemek,

yaşamak,

savunmak,

korumak...

İşte Pir Sultan’a tutunup türküler söyleyenler özgür

insanlardı.

Bu ruh hali içerisinde,

Pir Sultan’a lâyık olmanın gereklerini yerine

getirmek için adım adım hedefine ulaşıyordu.

Kapıyı açar açmaz.

Kulaklarına ağır bir arabesk müzik geldi.

Burnuna alkol kokusu.

Sigara dumanı ve argo konuşmalar.

Güya burası bir inanç merkeziydi. Ama daha çok bir

kahvehane, meyhane karışımı bir ortamdı.

Ama adı inanç merkeziydi.

Masalar kurulmuş ihanetçi Hınzır paşalar alkollü içecek

içip kumar oynuyorlardı.

"Lânet olsun hepinize" diye bağırdı genç adam.

Saatlerdir bir dakika dahi yerinden kımıldamadan kağıt

oynayan

bazıları saçlarını boyamış olan

yumurta topuklu ayakkabı giyen adamlar başlarını

kaldırıp, kapıda duran gence baktılar.

Orada bulunan herkesin dikkatini çekmişti "lânet olsun

hepinize" sözü.

Bu adamlar korkak,

pısırık,

kişiliksiz,

egoist.

Eline olanak geçtiği anda sömürücü,

fırsatını bulur bulmaz ihanetçi,

becerebilseler hilebaz adamlardı.

Kapıda duran,

Pir Sultan’a tutunup türküler söyleyenlerin kervanında

yer almak isteyen,

sıranın kendisinde olduğunu bilen genç, bütün bunları

biliyordu.

Her şeyi hesaplayıp,

planlamıştı.

Genç adam, kapıya en yakın masaya hızlı iki adım

atarak yaklaştı. Masada duran bira şişesini kapıp

masaya vurarak kırdı.

Sahtekâr,

düzenbaz,

düşkün,

onursuz adamlar genci izliyorlardı.

Genç adam, bunların şaşkınlıktan aptallaşan

bakışlarına aldırmadan ilk masayı ters yüz etti.

Derken hemen ardından ikinci masaya yöneldi. O masayı da

devirip diğer masaya geçti.

Genç adam öyle hızlı bir şekilde hareket ediyordu ki;

adamlar ellerindeki iskambil kağıtlarını hâlâ tutuyorlar

ve genci izliyorlardı.

Genç adam bütün kağıt oynanan ve alkol içilen

masaları devirdi. Her türlü yozluğu yayan televizyondaki

kanala gözü ilişince, ona da bir okey tahtası fırlatıp

patlattı. İşini bitirdiği kanısına varınca, ordaki adamlara

dönüp: "ya buranın adına yakışan bir düzenleme yaparsınız,

ya da böyle devam edersiniz. Bir dahaki sefere şişeler

yerine nelerin kırılacağını siz hesaplayın!"

Genç adam, dönüş yolunda pirine lâyık olmanın verdiği

huzurla türküsünü daha da neşeli ve sesli söylüyordu:

"Baş eğmedik zulme, lânet olsun namerde, Kerbela’dan

Sivas’a, direnç vardır her yerde.

Sıra sende, sıra sende katıl kavgaya, sıra..."